شمارهٔ ۳۱
هوش مصنوعی: این شعر به تفکر درباره زندگی و سرنوشت انسان‌ها پرداخته است. شاعر به غفلت مردم از واقعیت‌های زندگی اشاره می‌کند و به خواب آرام گندم در آسیا می‌نگرد. او با بیان هزاران نفری که مانند ما روزگار می‌گذرانند، تأکید می‌کند که آسمان همچنان برقرار است و زندگی ادامه دارد، حتی اگر برخی دچار آسیب یا شکستی شوند.
شاعر به این نکته هم می‌پردازد که خطراتِ دنیا به سپهر (آسمان) آسیب نمی‌زند و سنگی نمی‌تواند به کاسه سم ضرری برساند. همچنین، او به وجود چشمی بد و چشم زخم اشاره می‌کند و متذکر می‌شود که هر کس چاره‌ای برای دفع این آسیب‌ها پیدا کرده، اما چشم زخم ستارگان را نمی‌توان از بین برد.
در نهایت، شاعر به شخصیت خود و دیگران اشاره می‌کند و از احتیاط در برابر خطرات و بدگویی‌های زبان مردم می‌گوید. به طور کلی، شعر تذکری است درباره توجه به واقعیات و نتایج اعمال انسان‌ها.
چه غافلی‌ست ز دور سپهر، مردم رادر آسیا بنگر خواب ناز گندم را
هوش مصنوعی: مردم در خواب عمیق و آرامی به سر میبرند، غافل از آنچه در دور و برشان میگذرد و از بلایای آسمانی بیخبرند؛ اگر به زندگی آنها در آسیا نگاه کنیم، میبینیم که مانند خواب ناز و آرام گندماند.
هزار همچو تو رفتند و آسمان برجاستبسا سبو که شکسته‌ست در قدم خم را
هوش مصنوعی: بسیاری مانند تو از دنیا رفتهاند، اما آسمان همچنان باقیمانده است. بسیاری از کوزهها در اثر افتادن شکسته شدهاند، اما خم (محل نگهداری شراب) همچنان وجود دارد.
سپهر را خطر از رهگذار حادثه نیستزیان نمی‌رسد از سنگ، کاسهٔ سم را
هوش مصنوعی: آسمان از خطرات ناشی از پیشامدها در امان است و آسیبی از سنگ به کاسه سم نمی‌رسد.
به دفع چشم بد هر کسی سپند‌ی هستکسی چه چاره کند چشم زخم انجم را
هوش مصنوعی: در برابر نگاه حسرتبرانگیز هر کس، راهی برای محافظت وجود دارد، اما چه کسی میتواند از آسیب چشمان ستارگان در امان باشد؟
به جلوه‌گاه تو ای شاخ گل ز شرم چو کبکبه خویش دزدد طاووس بوستان دم را
هوش مصنوعی: ای گل زیبا، در حضور تو، مانند کبک از شرم، طاووس بوستان به خود نگاهی میاندازد و دمش را میپوشاند.
کسی که بر حذر است از زبان مار، سلیمبه خود دراز ندیده زبان مردم را
هوش مصنوعی: کسی که از نیش زبان مار احتیاط می‌کند، نباید زبان مردم را نادیده بگیرد.