شمارهٔ ۳۲
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به بیان برخی نکات حکمت‌آمیز و انتقادات اجتماعی می‌پردازد. او به جوانان توصیه می‌کند که از تجربه‌های پیران بیاموزند و بر اهمیت بی‌باکی و شجاعت تأکید دارد. شاعر همچنین به حقارت جسم انسان اشاره کرده و دنیا را با تلخی‌هایش توصیف می‌کند. او از زاهدان انتقاد می‌کند که دنیا را به طور نادرستی در نظر گرفته و درواقع خود را به زحمت می‌اندازند. در نهایت، شاعر به این نکته اشاره می‌کند که عیبجویی از دیگران در حقیقت، نقصی در خود را نمایانگر می‌سازد.
شعله دارد ز تو آیین غضبناکی رااجل از طرز تو آموخته بی باکی را
هوش مصنوعی: شعلهای که از وجود تو میسوزد، نشانی از خشم تو دارد و مرگ، بیدریغ، از شیوه تو شجاعت را یاد گرفته است.
ای جوانان، هنر از پیر بباید آموختیاد گیرید ز ما مستی و بی باکی را
هوش مصنوعی: ای جوانان، هنر و تجربه را از بزرگترها باید یاد بگیرید. از ما بیاموزید که چگونه با دل شاد و شجاعت زندگی کنید.
مرکز دایره ی موج محیط است زمینبه حقارت منگر این بدن خاکی را
هوش مصنوعی: مرکز دایره موج، خود زمین است و نباید به این بدن خاکی بیارزش نگاه کرد.
بهر جانی چه کشی این همه تلخی ز جهانباد شیرینی جان زهر، تو تریاکی را!
هوش مصنوعی: برای چه جانت این همه تلخیهای زندگی را تحمل می‌کند، در حالی که شیرینی جانت مانند تریاکی است که زهر را از بین میبرد؟
چند برهم زند اوراق خود از بیم خزانگل این باغ که گم کرده خط پاکی را
هوش مصنوعی: با نگرانی از فصل خزان، چقدر برگههای خود را به هم میزند، انگار که برای نگهداری زیبایی این باغ تلاش می‌کند، در حالی که نشان پاکیاش را گم کرده است.
چرک دنیا همه در جیب تو زاهد جمع استاز کجا یافتی این کیسه ی دلاکی را؟
هوش مصنوعی: دنیا با تمام ناپاکیهایش فقط در جیب تو زاهد جمع شده است. از کجا این کیسهی خاص و باارزش را پیدا کردی که میتوانی آن را در اختیار داشته باشی؟
عیبجویی من از خصم چنان است سلیمکه می نیشکری طعنه زند تاکی را
هوش مصنوعی: نقد و انتقاد من از دشمن به این صورت است که مثل زنبور عسل به طعنه و کنایه میزند، اما در عین حال میخواهد تلخی را به او بچشاند.