شمارهٔ ۴۴
هوش مصنوعی: این شعر به بیان احساسات دیوانگی، درد و اندوه شاعر می‌پردازد. سیل به ویرانه‌ای اشاره دارد که زندگی شاعر را تحت تأثیر قرار داده است. شاعر خود را به صدفی تشبیه می‌کند که در بغل موج، خانه‌اش را از دست می‌دهد. در این دنیا، ایام خوشی به پایان رسیده و بلبلان در عذاب هستند. نزدیکی‌ای عمیق میان دل شاعر و معشوقش وجود دارد، و او به شمعی می‌ماند که پروانه‌اش را به سوی خود می‌کشد. بی‌قراری و longing برای معشوق ملموس است و در پایان، اشاره‌ای به نادانی و غم در سنگینی مستی دارد که بدون نوشیدن زیاد به آن گرفتار شده است.
می‌دهد سیل سراغ ره ویرانهٔ ماچون صدف در بغل موج بود خانهٔ ما
هوش مصنوعی: سیل به سمت ویرانههای ما میآید، مانند اینکه خانه ما در آغوش موجها مانند صدفی است.
چوب گل بهر دوا در همه گلزار نماندبلبلان را چه بلایی شده دیوانهٔ ما!
هوش مصنوعی: در باغ هیچ چوب گلی برای درمان باقی نمانده است، بلبلها را چه غمی رسیده که اینگونه دیوانهوار هستند!
در میان دل و او نسبت نزدیکی هستشمع از موم خود انگیخته پروانهٔ ما
هوش مصنوعی: میان دل و او پیوند عمیقی وجود دارد، مانند شمعی که از موم خود شعلهور شده است و پروانهای که به سوی آن جذب میشود.
بی‌قراران تو در خاک نگیرند آرامدر طلب توشه کش مور بود دانهٔ ما
هوش مصنوعی: کسانی که در عشق تو بیقرارند، در این جهان آرام نمیگیرند. آنها در جستجوی تو هستند، حتی اگر مانند مورچهای زحمت بکشند تا دانهای پیدا کنند.
چیست این مستی منصور، ندانیم سلیمجرعه‌ای بیش نخورده‌ست ز پیمانهٔ ما
هوش مصنوعی: این حالت مستی منصور چیست، که ما نمیدانیم؟ سلیم تنها جرعهای از پیمانه ما نخورده است.