شمارهٔ ۴۵
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به بیان درد و رنج عشق می‌پردازد. او عشق را چون ناقوسی می‌بیند که فغان می‌آورد و غنچه گلبرگ را به آتش تبدیل کرده است. او آرزو دارد که عشق به طور صحیح و بدون آسیب به حرمت و ناموسش درک شود. همچنین به محدودیت‌ها و موانع موجود در عشق اشاره می‌کند که مانند پاسبانی مانع از ابراز محبت می‌شود. در نهایت، شاعر به قدرت قلم خود اشاره دارد و می‌گوید که نوشتن او باید معانی عمیق‌تری داشته باشد، در حالی که نگران است که زیبایی‌های عشق او را مورد توجه افراد ناخوانده قرار دهد.
عشق دیگر در فغان آورده ناقوس مراغنچهٔ گلبرگ آتش کرده فانوس مرا
هوش مصنوعی: عشق باعث شده که من در فریاد و ناراحتی باشم و مانند غنچهٔ گل، نوری که همچون فانوس به من میتابید، به آتش کشیده شده است.
کاشکی اندیشه ای از باطن عصمت کندعشق بر گردن نگیرد خون ناموس مرا
هوش مصنوعی: ای کاش که عشق از درون پاکی و عفت خود، بهگونهای فکر کند که خون و ناموس من را مورد تهدید قرار ندهد و بر دوش خود نگیرد.
در حریم آستانش، چند منع پاسبانهمچو تبخاله گره سازد به لب بوس مرا؟
هوش مصنوعی: در جایی که او زندگی می‌کند، چه زیانی میتواند از وجود چند پاسبان برای کمک به وفاداری من به او به وجود بیاید؟ من همچنان به محبت خود ادامه میدهم.
خامه ام را کار با معنی خود باشد، که هستدر گلستان پر خود جلوه طاووس مرا
هوش مصنوعی: قلم من وظیفهاش بیان معناست، چرا که در میان گلستان، زیبایی‌های من همچون طاووس وجود دارد.
شد نظاره روشناس گلرخان، ترسم سلیمدر دیار حسن بشناسند جاسوس مرا
هوش مصنوعی: در اینجا شاعر به تماشای زیبایی یک گلرخ پرداخته و نگران است که کسی او را در این لحظهٔ حساس ببیند و بفهرد که او نیز در دل عاشق است. به عبارتی، او از این میترسد که دیگران متوجه عشقش شوند و شخصیت او محفوظ نماند.