شمارهٔ ۵۱
هوش مصنوعی: این شعر به بیان مشکلات و دردهای انسانی می‌پردازد. شاعر از غبار دل و زخم‌های ناشی از هجران یار سخن می‌گوید و به تأثیرات آن بر زندگی‌اش اشاره می‌کند. او از سختی‌ها و خمیده شدن قامتش در مسیر زندگی می‌گوید و از این که درک خواسته‌های عمیقش توسط دیگران دشوار است، شکایت دارد. شاعر از رازهای نهان خویش و ننگ‌های موجود نیز سخن می‌گوید و می‌گوید که کسی نتوانسته خطرات زبانی چون زبان خود او را درک کند. در کل، شعر به ناامیدی، درد و جستجوی فهم در دنیای ناشناخته می‌پردازد.
ریزد ز بس غبار دل از هر فغان ماپر خاک شد چو حلقه ی دام آشیان ما
هوش مصنوعی: به خاطر نالهها و غمهایی که داریم، دلمان پر از غبار و کدورت شده است، مانند حلقهای که دور آشیانهای از خاک تشکیل شده است.
ترسان ز هجر یار ز بس جان سپرده ایممنقار زاغ زرد شد از استخوان ما
هوش مصنوعی: به خاطر دوری معشوق، آنقدر رنج کشیدهایم که حالا مانند زاغی بیجان و رنگپریده شدهایم.
با قامت خمیده ره راست می رویمهرگز نجسته تیر خطا از کمان ما
هوش مصنوعی: با وجود اینکه قد ما کمی خمیده است، اما همچنان با اراده و صداقت در مسیر درست حرکت میکنیم و هیچگاه تیر خطا از دست ما نمیرود.
ارباب هوش پی به معانی نمی برنددیوانه ذوق می کند از داستان ما
هوش مصنوعی: آدمهای باهوش قادر به درک عمیق معانی نیستند، اما فردی دیوانه از داستان ما لذت میبرد.
از ننگ خضر بس که نهفتیم راز خویششد خاک، حرف تشنه لبی در دهان ما
هوش مصنوعی: از شرم و ننگی که داریم، رازهای خود را به خوبی پنهان کردهایم و حالا آنچه باید بگوییم، همانند کلمات تشنهای در دهان ما مانده است.
هرگز کسی سلیم ندیده ست آفتیچون تیغ آفتاب ز تیغ زبان ما
هوش مصنوعی: هیچکس انسانی بینقص را ندیده که آزارش از تیزی و شدت زبانش به اندازهی تیغ آفتاب باشد.