شمارهٔ ۵۲ - سلیم تهرانی

خوش آن زمان که سر مهر بود خوبان راکرشمه منع نمی کرد آه و افغان را

چنین نبود در وصل بسته بر دل هانداشت قفل حرم، پره ی بیابان را

ز ضعف، بند قبا آستین من شده استنشانه ای به ازین نیست عشق پنهان را

به پیش باده فروش آن قدر گرو جمع استکه نام نیست در آن خاتم سلیمان را

ز قید، کیست که آزادی آرزو نکند؟ز کاهلی ست ثبات قدم غلامان را

به نوبهار جوانی ز کف پیاله منهکه می ز موج کند ریشخند، پیران را

ز فوت گشتن دندان چه غم، سلامت بادزبان ما که ولی نعمت است دندان را!

ازو هزار کرامات دیده ایم سلیمشراب کهنه بود پیر جام، مستان را