شمارهٔ ۵۵
هوش مصنوعی: این شعر از شاعر به توصیف دشواری‌ها و ناامیدی‌های زندگی می‌پردازد. شاعر بیان می‌کند که در عالم مستی و احساسات عمیق، هیچ همدمی جز خود ندارد. او به فقدان روشنایی و شادی در زندگی‌اش اشاره می‌کند و می‌گوید که تنها چراغش در این مجلس تاریک، خود اوست. همچنین، به عدم کمک و یاری از سمت بخت اشاره می‌کند و می‌گوید که رنج و ناراحتی‌اش از سیاهی قدرتمند بختش ناشی می‌شود. در پایان، شاعر به این حقیقت تلخ می‌رسد که شادی و لذت‌های دنیا به سختی و به بهاهای سنگین و دردناکی به دست می‌آید.
فلک نبود به مستی حریف نالهٔ ماچو لاله ریخت از آن سرمه در پیالهٔ ما
هوش مصنوعی: در آسمان هیچ چیز و هیچ کس حریف صدای نالهٔ ما نیست؛ مانند لالهای که از سرمه در ظرف ما جاری شده است.
به جز چراغ نداریم مجلس‌افروزیبه غیر شیشه کسی نیست هم پیالهٔ ما
هوش مصنوعی: ما در این جمع فقط یک چراغ داریم که روشناییبخش است و غیر از شیشهٔ این چراغ، کسی نیست که همنوش را با ما شریک باشد.
ز بخت ما مددی غیر ازین نمی‌آیدکه از سیاهی او رم کند غزالهٔ ما
هوش مصنوعی: از شانس ما، کمکی بهتر از این نمیرسد که غزالی ما را از ظلمت او دور کند.
نمی‌توان به دل گرم ما به سر بردنچو سایه داغ گریزان بود ز لالهٔ ما
هوش مصنوعی: نمیتوانی با دل گرم ما، مانند سایهای داغ، در کنار ما بمانی؛ چون لاله ما همیشه در حال فرار است.
شود سلیم همه صرف شاهد و مطرباگر جهان زر گل را کند حوالهٔ ما
هوش مصنوعی: اگر تمام دنیا به ما طلا و گل بدهد، میتوانیم همه چیز را تحت تأثیر محبت و شادی قرار دهیم و قلبهای مردم را پاک و سلیم کنیم.