شمارهٔ ۶۹
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات به اهمیت حضور خالی از خجالت و احساس خود باوری در ارائه هنر و ادبیات اشاره می‌کند. او تأکید می‌کند که اگر اشعار خود را با دقت و صداقت بگوید، می‌تواند از دیگر اشعار ممتازتر باشد. همچنین مقایسه‌ای بین بلندی و زیبایی شعر و دیوان خود انجام می‌دهد و از اهمیت معنی در کلمات می‌گوید. در پایان، شاعر به این نکته می‌پردازد که باید آثار خود را با اعتماد به نفس به نمایش بگذارد تا دیگران نیز به ارزش و رتبه بالای طبع او پی ببرند.
گر به گوش خود ز مردم بشنوی گفتار رااز خوی خجلت بشویی نسخهٔ اشعار را
هوش مصنوعی: اگر به حرفهای مردم گوش دهی و از خجالت خود را کنار بکشی، اشعار زیبا و دلنشینی برایت به وجود میآید.
شعر خود را گر به از هر شعر دانی دور نیستبهتر از آب بقا باشد عرق بیمار را
هوش مصنوعی: اگر شعر شما از هر شعر دیگری برتر باشد، بعید نیست که از عرق بیمار نیز بهتر باشد و این اعلام می‌کند که شعر خوب می‌تواند به اندازه آب زندگیبخش باشد.
در بلندی همچو آن، دیگر نداری مصرعیزینت دیوان خود کن طرهٔ دستار را
هوش مصنوعی: در اوج بلندی و زیبایی، دیگر نمیتوانی شعری برای دلجویی در دیوان خود داشته باشی، پس زیبایی خود را با آراستن و بستن طره دستار نشان بده.
در سواد نامه‌ات هر لفظ معنی می‌خوردچاره‌ای کن آخر این موران معنی‌خوار را
هوش مصنوعی: در متن نامه‌ات هر کلمه مفهوم دارد، پس تدبیری بیندیشید تا این مورچههای معنیشناس را به کار بیندازید.
تا بداند رتبهٔ طبع بلندت را، سلیمبر سر راه حسود انداز این طومار را
هوش مصنوعی: بگذار تا دیگران بفهمند که تو چقدر باهوش و با talento هستی؛ حسودان را با این کار به چالش بکش.