شمارهٔ ۷۰
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر درباره عشق و دردهای آن سخن می‌گوید. او از چاک گریبان و آشفتگی گل و سنبل صحبت می‌کند و نشان می‌دهد که اینها نماد عشق و غم هستند. همچنین به دلیر بودن خود اشاره می‌کند که چگونه در مواجهه با چالش‌ها و مشکلات، همچون دریایی طوفانی لرزان است. گل نماد معشوق و بلبل نماد عاشق است که به خاطر عشق خود دچار گرفتاری شده است. شاعر به دنبال کسب هنر و کمال است و در نهایت بر این باور است که عشق و زیبایی می‌تواند انسان را به موفقیت برساند.
یارب این چاک گریبان ز چه باشد گل راچیست آیا سبب آشفتگی سنبل را
هوش مصنوعی: پروردگارا، چرا این چاکهای گریبان وجود دارد؟ آیا گل چه چیزی است که باعث بیقراری سنبل میشود؟
خویش را بس که دلیرانه زدم بر دریالرزه چون موج بر اندام فکندم پل را
هوش مصنوعی: من به خودم اطمینان داشتم و با شجاعت بر دریای زندگی پا گذاشتم، همچنان که موجها بر سطح آب میسپرند.
گل فرستاده به من تا کند آزار مرامی روم تا که زنم بر سر دشمن گل را
هوش مصنوعی: گلی برای من فرستادهاند تا به من آسیب برساند، اما من به سمت دشمن میروم تا با این گل به سر او بکوبم.
از گرفتاری من خاطر آن گل جمع استرشته، مغز قلم پا بود این بلبل را
هوش مصنوعی: دلنگرانی من به خاطر آن گل است، زیرا بلبل به خاطر این غم در اینجا به قلم و هنر خود پرداخته است.
در پی کسب هنر باش که خورشید سلیمبوسه بر دست زند شانه ی آن کاکل را
هوش مصنوعی: به دنبال یادگیری و هنر باش، زیرا وقتی به مقام بلندی رسیدی، به گونهای مورد توجه و احترام قرار میگیری که بهترین نمادها به تو توجه خواهند کرد.