شمارهٔ ۷۵
هوش مصنوعی: این شعر به عشق و دلبستگی عمیق شاعر به محبوبش اشاره دارد. شاعر معتقد است که معبد آنها (کنشت) به اندازه کعبه مقدس و محترم است و هیچ چیز نمی‌تواند محبت و علاقه‌شان را کاهش دهد. او به غبار کوی یار اشاره می‌کند و می‌ماند که این عشق او را از همه چیز دیگر جدا کرده است. شاعر همچنین از تنهایی و اسارت خود به سبب عشق می‌گوید و به احساس عدم توانایی در رهایی از این عشق اشاره می‌کند. در نهایت، او از ناامیدی نسبت به شرایط دنیوی و دینی سخن می‌گوید و ابراز می‌کند که حالش خوب نیست و غم او را رها نمی‌کند.
ز حریم کعبه کمتر نبود کنشت ما راکه ز شوق او نمانده، سر خوب و زشت ما را
هوش مصنوعی: حرمت کنش ما به اندازه حریم کعبه است، زیرا از عشق او دیگر چیزی از زیبایی و زشتی ما باقی نمانده است.
ز کجا شنیده یارب که غبار کوی یاریمکند آن کسی که نسبت به گل بهشت ما را
هوش مصنوعی: چه کسی به تو گفته، ای پروردگار، که غبار کوی یار سبب آزار ما میشود، در حالی که آن شخص نسبت به گل بهشت ما بیتوجه است؟
به اسیری ام برد خط چو شوم ز زلف آزادخط بندگی برآمد، خط سرنوشت ما را
هوش مصنوعی: خطی که به عنوان زنجیر اسارت به من میچسبد، نشاندهنده سرنوشت من است. وقتی که از زلف عشق رها شوم، این خط زنجیر به نماد بندگی تبدیل میشود و سرنوشت خود را رقم میزنم.
به بهار باغبانم مسپار گو به دهقاننتوان چو مرغ راندن ز چمن به کشت ما را
هوش مصنوعی: بهار را به باغبان نسپار، زیرا دهقان نمی‌تواند مانند پرنده از چمن پرواز کند و به کشت ما لطمه بزند.
نه سر نوای بلبل، نه دماغ نکهت گلدل خوش جهان نبیند که چنین سرشت ما را!
هوش مصنوعی: نه صدای دلانگیز بلبل شادیبخش است و نه عطر گلها دلنشین، دنیای ما به گونهای است که چنین حال و هوایی ندارد!
مطلب سلیم از ما، خبری ز دین و دنیاکه به حال خود زمانی غم او نهشت ما را
هوش مصنوعی: مطلب درست و صریح که از ما میخواهید، این است که ما از دین و دنیا خبر نداریم و در حال حاضر، غم و اندوهی که در دل داریم بر ما چیره شده است.