شمارهٔ ۸۴
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به بیان احساسات و افکار خود درباره جامعه‌ای می‌پردازد که در آن، زیبایی‌ها و معصومیت (همچون کودکان) با خشونت و جنگ روبه‌رو هستند. او خود را همچون درختی بلندقامت در باغی خسته توصیف می‌کند، که از غم و دردهای جنگ رنج می‌برد. شاعر به ناکامی در رسیدن به عشق و خوشبختی اشاره می‌کند و بیان می‌کند که حتی با وجود زیبایی‌ها، عشق و خوشبختی در دسترس او نیست. او از بی‌قصه‌گی و ناامیدی در جستجوی شادابی و فیض در زندگی‌اش سخن می‌گوید.
درین کشور چه میپرسی غرور حسن سرکش راکه با شمشیر چوبین می کشند اطفال آتش را
هوش مصنوعی: در این دیار، برای چه از خودخواهی زیباییهای سرکش سوال میکنی، وقتی که کودکان را با شمشیر چوبی در آتش میزنند؟
ز گلشن می رسم چون خسته ای کز جنگ برگرددکه گلبن بر دلم از تیر خالی کرده ترکش را
هوش مصنوعی: من از باغی به سراغ دلم میآیم که مانند کسی خسته و شتابان به خانه برمیگردد، چرا که قلبم از عشق و درد، مانند تیرکی خالی شده است.
درین گلشن من آن نخل کهن پرورده ی خشکمکه گل گل بشکفد، پیشش بری چون نام آتش را
هوش مصنوعی: در این باغ، من همان درخت نخل قدیمی و خشک هستم که منتظر شکوفایی گلها هستم. وقتی نام آتش را به میان میآورم، باید از سرزنش و قضاوت دوری کرد.
نباشد جای مو در کف، ولی گر خط او بیندسلیمان جای در کف می دهد آن موی دلکش را
هوش مصنوعی: اگرچه در دست جایی برای مو نیست، اما اگر سلیمان خط آن را ببیند، حتماً برای آن موی زیبا جایی در دستش مییابد.
نگه را غمزه بیرون از صف مژگان نمی آردبه هر صیدی نیندازند تیر روی ترکش را
هوش مصنوعی: نگاه معشوق با ناز و حرکاتش، هیچگاه نمیتواند در صف چشمان دیگران قرار گیرد. تیراندازان هرگز تیر خود را به سمت هر صیدی پرتاب نمیکنند.
سلیم افلاک و انجم را ندیدم نشئه فیضیز کیفیت نصیبی نیست این جام منقش را
هوش مصنوعی: من در آسمان و ستارهها هیچگاه حالتی از نعمت و فیض را ندیدم که نشان دهندهای از زیبایی و کیفیت باشد، زیرا من از این جام تزئین شده بهرهای ندارم.