شمارهٔ ۸۹
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به سرمستی ناشی از شراب اشاره دارد و می‌گوید که به مرحله‌ای از لذت و شادی شراب‌نوشی رسیده‌اند که حتی زاهدان نیز نمی‌توانند انکار کنند. او به محفل‌های شاداب و سرزنده اشاره می‌کند و اهمیت حضور دیگران را در ایجاد شادی می‌سازد. با شروع بهار، او به نیاز خود به شراب و خوشی بیشتر پی می‌برد و به شکوه این وضعیت اشاره می‌کند. در نهایت، شاعر می‌گوید که انتظار و آرزوهایش به مراتب بیشتر شده و شراب را به عنوان نماد لذت و شادی مطرح می‌کند.
بر آن سرم که کنم فاش گفتگوی شرابگواه مستی زاهد شوم چه بوی شراب
هوش مصنوعی: من در اندیشهام که دربارهٔ شراب صحبت کنم، زیرا وجود شراب به خوبی نشانهای از مستی زاهد است و بوی آن چه اندازه دلنشین است.
رسانده ایم به جایی شراب خوردن راکه پشت دست نهد پیش ما سبوی شراب
هوش مصنوعی: ما به جایی رسیدهایم که نوشیدن شراب به اندازهای برای ما عادی شده است که حتی اگر کسی در برابر ما با دستی پشت دستش یک سبوی شراب بگذارد، برایمان هیچ معنایی ندارد.
به محفلی که نباشی چو موج می خندانحباب هم نگشاید نظر به روی شراب
هوش مصنوعی: اگر تو در جمعی نباشی، حتی موجها هم نمیخندند و حباب نیز به شراب نخواهد نگریست.
رسید فصل بهار و ضرور شد دیگردماغ خشک مرا روغن کدوی شراب
هوش مصنوعی: فصل بهار فرارسیده و حالا زمان آن است که دیگر نیازمند تسکین خشکی روح و جسمم هستم، مانند روغن کدو که میتواند مانند شراب عمل کند.
چه زور و قوت مردافکنی ست، پنداریکه خاک رستم یک دست شد سبوی شراب!
هوش مصنوعی: قدرت و نیروی مردافکن را تصور کن، گویی که خاک بدن رستم به یک دست تغییر شکل داده و تبدیل به یک پیاله شراب شده است!
سلیم چیز دگر جای می نمی گیردبه خاک برد خم گنج، آرزوی شراب
هوش مصنوعی: سلیم چیز دیگری است و نمیتواند جایگزین می باشد؛ خاک نیست که خم گنج را بر دوش بگیرد، بلکه آرزوی شراب در دل دارد.