شمارهٔ ۹۰
هوش مصنوعی: این شعر به زیبایی طبیعت و عشق اشاره دارد. در فصل بهار، آب از یاد گلستان و زیبایی‌های آن می‌گذرد و به رودخانه‌ها و جوی‌های مستانه جریان دارد. باران و طبیعت سیراب شده‌اند و چوب گل بر آتش عشق می‌زند. شاعر به عشق و زیبایی‌های آن اشاره دارد و می‌گوید که اهل کفر به خاطر ضرورت آب به آن می‌پرستند. در نهایت، در جستجوی نان، سلیم به درگاه مسجد و میخانه می‌رود، نشان دهنده تناقضات زندگی و تلاش برای تأمین نیازهاست.
نوبهار است و به جدول می‌رود مستانه آبدارد از یاد گلستان در دهن پیمانه آب
هوش مصنوعی: بهار فرا رسیده و آب که مستانه در جدول جاری است، یاد گلستان را به درون پیمانه میآورد.
بس که سیراب است از ابر بهاری، دور نیستچوب گل گر می‌زند بر آتش دیوانه آب
هوش مصنوعی: به خاطر اینکه به خوبی از باران بهاری سیراب شده، بعید نیست که چوب گل اگر به آتش دیوانه بیفتد، بخار شود.
گلستان عشق را کاوش همه بر آتش استبرگ گل هرگز ندیده چون پر پروانه آب
هوش مصنوعی: در جستجوی عشق، همه چیز دچار حرارت و آتش است. هیچ گلی، مانند پروانه که در کنار آتش است، آب و زندگی را تجربه نکرده است.
از ضرورت آب اکنون می‌پرستند اهل کفرمی‌شود از بس بت از شرم تو در بتخانه آب
هوش مصنوعی: اهل کفر به قدری از شرم تو در مقابل بتها ذلیل شده‌اند که برای آب دست به بندگی میزنند و آن را می‌پرستند.
در به در افتادهٔ رزق پریشانی سلیماز در مسجد طلب نان، از در میخانه آب
هوش مصنوعی: انسانی که به دنبال روزی و مایحتاج زندگیاش است، در حال حاضر به شدت در تنگنای معیشتی است. او از در مسجد، به خاطر حلال شدن نان طلب میکند؛ ولی از در میخانه هم برای آرامش و آبی تازه میجوشد تا از تنشها و مشکلاتش فرار کند.