شمارهٔ ۹۷
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به یاد ایام گذشته‌ای می‌افتد که حسن اندیشه و احترام به ناموس وجود داشت. او به تصویری از شمع و پروانه اشاره می‌کند که نشان‌دهنده‌ی زیبایی و اشکال درونی در عشق است. شاعر می‌گوید که چگونه انسان نمی‌تواند به تنهایی از زندگی لذت ببرد و احساس غم و حسرت در قلبش دارد. همچنین، او به خیالات و یادهایش در دل اشاره می‌کند که در جمع‌های دوستانه‌ی خود، حالتی خاص دارد. شاعر به این نکته می‌پردازد که آنچه در زندگی به دنبالش بوده‌اند، به واقعیت نپیوسته و زندگی گاهی شبیه به چشم‌انداز رنگینی از یک طاووس است. در نهایت، او به حالتی از شگفتی و سادگی اشاره می‌کند که گویی بر مسندی بزرگ نشسته، اما هنوز در دل سادگی و خلوص وجود دارد.
یاد ایامی که حسن اندیشهٔ ناموس داشتشمع را شرم از پر پروانه در فانوس داشت
هوش مصنوعی: به یاد روزهایی میافتیم که حسن و اخلاق نیکویی دربارهٔ شرافت و آبرو وجود داشت. در آن زمان، شمع با وجودی که نور میافشاند، از نزدیک بودن پروانه به خود شرمسار بود.
باده تنها کی توان خوردن، که بی‌هم‌صحبتانخضر بر لب آب و در زیر زبان افسوس داشت
هوش مصنوعی: نمیتوان باده را به تنهایی نوشید، زیرا حتی خضر نیز در کنار آب و در دلش حسرتی را احساس میکرد.
دوش مشغول خیالت بود در محفل دلمخلوتی در انجمن چون صورت فانوس داشت
هوش مصنوعی: دیشب در جمع دوستان، ذهنم به خیال تو مشغول بود و این خیال مثل روشنایی یک فانوس در درونم تاریکیها را روشن میکرد.
حاصل دنیا نبود آن سان که ما می‌خواستیمطفل، چشم بیضهٔ رنگینی از طاووس داشت
هوش مصنوعی: ما در زندگی آنچه را که میخواستیم به دست نیاوردیم؛ مانند بچهای که فقط یک گوشه زیبا و رنگین از طاووس را دیده است.
دوش می‌بالید از خاک درش بر خود سلیمتکیه پنداری مگر بر مسند کاوس داشت
هوش مصنوعی: دیشب گل به زیبایی از زمین سر برآورده بود و سلیم (شخصیتی با فضیلت و دوستداشتنی) گویی بر صندلی پادشاهان تکیه زده بود.