شمارهٔ ۱۰۷
هوش مصنوعی: این شعر درباره‌ی بحث و جدل‌های بی‌ثمر و ناراحت‌کننده است. شاعر می‌گوید که اگر یکی از طرفین بحث بی‌دلیل جدل کند، تنها باعث ناراحتی و جروبحث می‌شود. او می‌گوید که مانند یک باغبان باید از حضور در جمع‌های ناسالم پرهیز کرد، زیرا عشق و احساسات حساس هستند و نباید به خطر بیفتند. همچنین شاعر به این نکته اشاره می‌کند که عشق نمی‌تواند فقط به زنجیر و بند خلاصه شود، زیرا در عین حال می‌تواند هدایت‌کند و مسیر را روشن کند. در پایان، او از علاقه و شوق خود به معشوق صحبت می‌کند که مانند غزلی زیبا، دلبر و جذاب است.
مدعی گر نکند بحث سخن دلگیر استدر جدل گوش و زبانش سپر و شمشیر است
هوش مصنوعی: اگر کسی در بحث به جای استدلال منطقی، فقط به جدل و منازعه بپردازد، نشاندهنده این است که حرفهایش خالی از ارزش است. او تنها با کلماتش به جنگ میرود و نمی‌تواند حقیقت را درک کند.
باغبان گو مشو از صحبت ایشان غافلگل جوان است، اگر مرغ گلستان پیر است!
هوش مصنوعی: باغبان، حرفها و صحبتهای این افراد را نادیده بگیر. گل نوجوان و تازهدم است، حتی اگر پرندهای که در باغ زندگی می‌کند، پیر و کهنه باشد!
نیست در عشق همین بند به پای مجنونطوق خلخال هم از سلسله ی زنجیر است
هوش مصنوعی: در عشق، تنها این وابستگی و محدودیت نیست که مجنون را به پا بسته است؛ حتی زینتهایی مانند طوق و خلخال نیز جزئی از زنجیر هستند.
رهنمایی کند و مانع رهزن گرددشوق در راه طلب همچو عصا شمشیر است
هوش مصنوعی: شوق و اشتياق به هدف، مانند عصا و شمشیر است که هم به انسان کمک می‌کند تا در مسیر حرکت کند و هم از او در برابر خطرها و موانع محافظت می‌کند.
گلرخان را سخنم کرد به من رام سلیمکه غزال غزلم آهوی آهوگیر است
هوش مصنوعی: من با صحبتهای دلنشین خود، گلرخان را تحت تأثیر قرار دادم و او را مجذوب کردم. او مانند غزالی است که در دام عشق من گرفتار شده است.