شمارهٔ ۱۰۶
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به وصف زیبایی‌ها و لحظه‌های سخت عاشقانه‌اش می‌پردازد. او بیان می‌کند که در عشق و زندگی، هر چند که دردهای بسیاری وجود دارد، اما زیبایی‌ها و لطافت‌های عشق همواره در کنار آنها هست. او به معشوقه‌اش اشاره می‌کند که چهره‌اش کمتر از برکات زندگی نیست و مژگانش مانند کمند زیبایی است. شاعر داغ دلش را از جدایی بیان می‌کند و سختی‌های زندگی را با لطافت‌های عشق مقایسه می‌کند. او در نهایت به این نتیجه می‌رسد که تاریکی و مشکلات نباید او را از درخشان بودن زندگی بازدارد.
کسی که قسمت او غیر بینوایی نیستگلش به دست، کم از کاسه ی گدایی نیست
هوش مصنوعی: کسی که مقدر شده جز فقر چیز دیگری نداشته باشد، داشتن گل در دستش فرقی با گدایی کردن ندارد.
بیا شکسته ی خود را درست کن اینجاکه خاک میکده کمتر ز مومیایی نیست
هوش مصنوعی: بیایید زخمهای دل و درون خود را ترمیم کنیم، زیرا در این مکان، خاک میکده به اندازه مومیایی ارزشمند و نادر است.
دراز دستی مژگان به طاق ازان ابروستکمند طره ی مشکین به این رسایی نیست
هوش مصنوعی: چشمهای بلند و مژگانی که به زیبایی چهره افزوده شده، بهقدری جذاب است که شبیه آن را نمیتوان در هیچجا یافت. این ابروهای زیبا و خاص تا این حد توانستهاند بر جذابیت او بیفزایند که هیچ گیسویی به آن زیبایی نمیتواند برسد.
به هر کدام نمک لطف می کنی خوب استکه داغ های دلم را ز هم جدایی نیست
هوش مصنوعی: هر بار که به یکی از آنها لطف میکنی، خوب است، زیرا که دردهای دلم از جدایی کم نمیشود.
توان شناخت ازان دست هر چه می آیدنشان نامه بجز کاغذ حنایی نیست
هوش مصنوعی: توانایی شناخت و درک از هر چیزی که به ما می‌رسد، جز نشانهای که بر روی کاغذی با رنگ خاص مانند حنا باشد، نیست. در واقع، آنچه به ما می‌رسد تنها یک یادداشت ظاهری است و نشاندهندهی حقیقت عمیقتری نیست.
سلیم، تیرگی از شمع انجمن چه عجبز آفتاب مرا چشم روشنایی نیست
هوش مصنوعی: سلیم، چرا از شمعی که در جمع است، تاریکی ببیند؟ این در حالی است که من از نور خورشید هم چشمم روشنایی نمیبیند.