شمارهٔ ۱۲۰
هوش مصنوعی: این شعر درباره علاقه و دلتنگی شاعر برای محبوبش است. شاعر می‌گوید که می‌تواند به نزد او برود، اما حسرتی بزرگ در دلش وجود دارد. آرزوهای او مانند خارهای سر راهش، آزاردهنده‌اند. او به مشکلات و تهیدستی خود اشاره می‌کند و نگران وضع محبوبش است که نمی‌داند دلش در کجاست. شاعر بر این باور است که مردان آزاد باید در جهاد آرزوهای خود سعی کنند. او به تنگناهایی که در زندگی وجود دارند اشاره می‌کند و در عین حال، حسرتی بر آنچه از دست رفته نیز دارد، و در پایان با اشاره به خاک راه محبوبش، ابراز می‌کند که در یاد او همواره خواهد ماند.
می توان رفتن ز کویش، لیک حسرت در قفاستخار خار آرزو ما را درین ره خار پاست
هوش مصنوعی: میتوان از کوی تو رفت، اما حسرتی در دل خواهد ماند. آرزوهای ما مانند خارهایی هستند که در این راه پر از زخم و درد باقی میمانند.
زینت آشفتگان باشد پریشانی چو زلفاین تهیدستی برای دست ما رنگ حناست
هوش مصنوعی: در اینجا به زیبایی و حالت خویش اشاره شده است؛ پریشانی و آشفتگی افراد نیازمند به شکلی مشابه با زلفهای آشفته توصیف شده است. این وضعیت به نوعی نماد و نشانهای است از فقر و ناتوانی که به دست ما رنگ و جلوهای شبیه حنا داده است. به عبارتی، وضعیت ناهنجار و مشکلات زندگی به گونهای به زیباییهای زندگی هم رنگ میبازد.
از پریشانگردی او خاطر من جمع نیستبا من است، اما نمی دانم دل او در کجاست
هوش مصنوعی: به خاطر بیقراری و آشفتگی او، من mental آرامش ندارم. او با من است، اما نمیدانم احساساتش کجا قرار دارد.
در جهاد آرزو، آزاد مردان را بس استترکش تیری که بر پهلو ز نقش بوریاست
هوش مصنوعی: در تلاش برای رسیدن به آرزوها، مردان آزاد به تیرکی نیاز دارند که بر دل آنها تاثیر بگذارد و آنها را به سمت هدفهایشان هدایت کند.
راحت مردان، هم از سرپنجه ی مردانگی ستشیر را در وقت خفتن دست و بازو متکاست
هوش مصنوعی: آرامش و آسایش مردان به خاطر قدرت و ویژگیهای مردانگی آنهاست، همانطور که شیر در زمان خواب، از قدرت و تواناییاش کاسته میشود.
جز خم می، می کند هر کس خم دیگر به خاکگر چو قارون، زنده در خاکش کند دوران، رواست
هوش مصنوعی: هر کسی به غیر از شراب، چیز دیگری را به زمین میزند. اگر کسی مثل قارون هم در خاک دفن شود، زندگیاش دوباره جالب و تأثیرگذار خواهد شد. این وضعیت طبیعی است.
کشتن خود خواستم هر جا که تیغی شد بلندبهر طوفان ماندگان، هر موج محراب دعاست
هوش مصنوعی: من خواستم خود را بکشم هر جا که تیزی پیدا شد. برای ماندگاران در طوفان، هر موجی تبدیل به محرابی برای دعاست.
کم مباد از دیدهٔ من خاک راه او سلیمآنچه هرگز درنمی‌آید به چشمم، توتیاست
هوش مصنوعی: از چشمان من کم نرود خاک پای او، چرا که هرگز چیزی که به چشمم نمیآید، توتیا است.