شمارهٔ ۱۳۶
هوش مصنوعی: این شعر به احساسات عمیق عاشقانه و نیز ناامیدی شاعر اشاره دارد. شاعر از وسوسه و آرزوی وصال محبوب صحبت می‌کند و با اشاره به طالع و بداقبالی خود، اوضاع عشق را دشوار توصیف می‌کند. او به زیبایی و کمال معشوق اشاره دارد و بیان می‌کند که نمی‌توان او را به درستی توصیف کرد. همچنین شاعر به ناکامی‌های عاشقانه خود و دیگران اشاره می‌کند و معتقد است که عشق واقعی در دنیای مادی جایی ندارد. در نهایت، او به این نتیجه می‌رسد که این ستم و درد تنها مختص خودش نیست، بلکه معضلی عمومی است.
بر من هوای بزم تو بسیار غالب استبا طالعی که از می توفیق تایب است
هوش مصنوعی: در من احساس عمیقی نسبت به مهمانی تو وجود دارد و با سرنوشتی که در سایهی موفقیت شادابی به من داده، این حس را بیشتر حس میکنم.
خوبان به خاطر آنچه رسانند، می رسدبت را ز دعویی که کند حق به جانب است
هوش مصنوعی: خوبان به خاطر انجام کارهای نیک، به نتیجهای میرسند و بت، که نماد عشق و زیبایی است، نیز از دعا و خواهشهایشان بهرهمند میشود؛ زیرا حق و حقیقت همیشه در کنار نیکوکاری است.
نتوان نمود نقش ترا آنچنان که هستآیینه پیش روی تو چون صبح کاذب است
هوش مصنوعی: نمیتوانم تو را آنطور که هستی به تصویر بکشم. آینهای که جلوی توست مانند صبح کاذب است و واقعیت را درست نشان نمیدهد.
ای دل نمانده خیر به کالای عاشقیجز در متاع آبله کان مال کاسب است
هوش مصنوعی: ای دل، در عشق و عاشقی، دیگر نفعی باقی نمانده است جز در چیزهایی که با درد و رنج به دست میآید. عشق واقعی همچون مال و دارایی است که تنها از تلاش و سختی بدست میآید.
بر گرد خرمن دگران خوشه چین نیمدزدیده نیست گرچه متاعم مناسب است
هوش مصنوعی: در اطراف کشتزار دیگران، من فقط خوشهچینی میکنم و چیزی دزدیده نمیشود، گرچه غذای من با این کار مناسب است.
دیوان کیست از سخنانم تهی سلیم؟تنها نه بر من این ستم از دست صائب است
هوش مصنوعی: کلام من به گونهای است که دیوانه نیز از آن بیخبر نمیماند، اما این ظلم تنها شامل حال من نیست و به دست صائب نیز می‌رسد.