شمارهٔ ۱۷۴
هوش مصنوعی: این شعر به موضوعاتی چون عشق، توبه و احساسات انسانی می‌پردازد. شاعر به تأثیر قدرت اندیشه و عدم توانایی در تغییر وضعیت اشاره می‌کند. او به یادآوری گذشتگان و لزوم ترغیب به زندگی در لحظه‌های زیبا می‌پردازد و توبه در روزهای بهار را گناهی غیرقابل بخشش می‌داند. همچنین، شاعر بر این نکته تأکید می‌کند که در مسیر عشق، بهتر است از لغزش پرهیز کرد و به سادگی و صداقت در ارتباط با نیازهای روحی توجه شود.
پیش رویش مژه را قدرت جنبیدن نیستدیده داریم، ولی حوصلهٔ دیدن نیست
هوش مصنوعی: هر چند میبینیم که چشمهایمان هنگام رویارویی با او توانایی حرکت ندارند، اما در واقع نمیتوانیم تحمل نگاه کردن به او را داشته باشیم.
هر‌که زین باغ گذشته‌ست اما می‌فهمدبر میان دامن سرو از پی گل‌چیدن نیست
هوش مصنوعی: هرکس که از این باغ گذشته باشد، به خوبی می‌داند که در بین دامن درخت سرو، به دنبال چیدن گل نیست.
وای بر آنکه کند توبه در ایام بهاراین گناهی‌ست که مستوجب بخشیدن نیست
هوش مصنوعی: نیمای توبه در بهار، در واقع گناهی است که سزاوار بخشش نیست و این توبه بیفایده خواهد بود.
شاید این طور توان یک دو قدم پیش افتادهیچ بهتر به ره شوق ز لغزیدن نیست
هوش مصنوعی: شاید با یک یا دو قدم جلوتر رفتن، هیچ چیز بهتر از احساس شوق و هیجان در مسیر نیست، حتی اگر باعث لغزش شود.
کعبهٔ اهل نیاز است در دوست سلیمحاجت مرحله و بادیه گردیدن نیست
هوش مصنوعی: کعبه، مکان است که نیازمندان باید به آنجا بروند و از دوست خوب درخواست کنند. نیاز به رفتن به مراحل و بیابانها نیست.