شمارهٔ ۱۷۵
هوش مصنوعی: این شعر به بررسی احساسات انسانی، عشق و حسادت می‌پردازد. شاعر با استفاده از تمثیل‌ها و تصاویر زیبا به توصیف مشکلاتی مانند حسد و دل‌تنگی می‌پردازد. او به این مسئله اشاره می‌کند که هیچ دلی نمی‌تواند از حسد خالی باشد و همچنین در جهانی که پر از نغمه‌ها و زیبایی‌هاست، هیچ چیز خالص و بی‌نقص وجود ندارد. عشق را به عنوان عاملی پاک‌کننده معرفی می‌کند که دل را از کدورت‌ها می‌رهاند. در نهایت، شاعر به تأثیر ابروی محبوب بر دل سلیم خود اشاره می‌کند و می‌گوید که زیبایی او شبیه به تیغی است که برفراز می‌درخشد.
کدام دل که ز تاب حسد گداخته نیستکه عندلیب بجز در شکست فاخته نیست
هوش مصنوعی: دل کسی را پیدا نمیکنی که از حسد داغ و سوزان نشده باشد، چرا که آن گلی که مرغ خوشآواز به آن می‌پردازد، به جز در دل گنجشک نمیباشد.
نوای تازه ز مرغان این چمن مطلبکه هیچ نغمه درین پرده نانواخته نیست
هوش مصنوعی: آواز تازهای از پرندگان این باغ به گوش نرسیده است، زیرا هیچ نغمهای در این فضا نواخته نشده است.
کدام جام و صراحی، چه شیشه و ساغرهمین کدو‌ست درین انجمن که ساخته نیست
هوش مصنوعی: در این جمع، هر چه جام و شیشه و ساغر وجود دارد، همه از این کدو‌ست که چیزی سرخوشکننده ندارد و مصنوعی است.
صفا‌ی دل همه از فیض آتش عشق استکه موم صاف نباشد اگر گداخته نیست
هوش مصنوعی: شفافیت و پاکی دل انسان ناشی از قدرت و تأثیر آتش عشق است. این مانند موم است که برای صاف و نرم شدن نیاز به حرارت دارد؛ بنابراین، اگر موم گداخته نشود، نمی‌تواند به خوبی شکل بگیرد.
جدا ز ابروی او در نظر سلیم مراهلال عید، کم از تیغ برفراخته نیست
هوش مصنوعی: ابروی او برای من در نظر انسانی پاک، مانند هلال عید است که به اندازهی تیغ تیز و بران به نظر میرسد.