شمارهٔ ۱۷۸
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از احساسات و درگیری‌های درونی خود صحبت می‌کند. او به وسواس و جنونی اشاره دارد که در ذهنش وجود دارد و عشق را به شاخ آهوان تشبیه می‌کند. همچنین از درد و رنجی که از زندگی در جهان می‌کشد، سخن می‌گوید و می‌گوید که وجود انسان مانند قاصدی شتابان در مسیر عمر است. در نهایت، شاعر به این نکته اشاره دارد که احساسات و چالش‌های زندگی او را درگیر کرده و به گونه‌ای پیچیده و مبهم شده است.
چو زاهد در دماغم شوری از وسواس پیچیده‌ستجنون در کاسهٔ سر چون صدا در طاس پیچیده‌ست
هوش مصنوعی: در ذهن من، زهاد به نحوی وسواسگونه درگیر هستند و حالتی شبیه به جنون دارم که مانند صدایی در یک کاسه میپیچد.
ز پیچ و تاب انگشتم به شاخ آهوان ماندز بس عشق تو دستم ای خدانشناس پیچیده‌ست
هوش مصنوعی: دست من به خاطر عشق تو همچون پیچ و تاب انگشتانم به شاخهای آهوها مانده و نمیتواند آزاد شود، انگار که به خاطر ناآگاهی تو در این وضعیت گرفتار شده است.
فلک را نیست جز آزار از پهلوی من حاصلنمی‌دانم که این کاغذ چه برالماس پیچیده‌ست
هوش مصنوعی: آسمان فقط به من آزار میدهد و جز این نمیفهمم که این کاغذ چه چیزی را بر الماس پیچیده است.
وجود ما شتابان قاصدی بر توسن عمر استاز آن خود را چنین از جامه در کرباس پیچیده‌ست
هوش مصنوعی: زندگی ما به سرعت در حال گذر است، مانند پیامی که بر روی اسب عمر سوار شده و حرکت می‌کند. بنابراین، وجود ما به این دلیل که از زندگی خود دور شدهایم، مانند چیزی است که در پارچه پیچیده شده است.
سلیم از دعوی بی‌جای آب زندگی دایمسکندر خضر را گم کرده بر الیاس پیچیده‌ست
هوش مصنوعی: سلیم از این که به ناحق ادعایی داشته باشد، دوری می‌کند. او با زندگی پر از نشیب و فراز، به دنبال خضر است تا راهنماییهای او را پیدا کند، اما به جای آن، در سختیها و پیچیدگیها گیر افتاده است.