شمارهٔ ۱۷۷
هوش مصنوعی: این شعر به رنگ سرخ و معانی عمیق آن اشاره دارد. شاعر از رنگ سرخ به عنوان نمادی از عشق، درد و احساسات عمیق صحبت می‌کند. سرخ بودن لب و نقل، به زیبایی و شیرینی اشاره دارد، در حالی که آتش و سوختن نشان‌دهنده‌ی رنج و غم است. همچنین، شاعر به تاثیر این احساسات در جهان و ارتباط آن با زندگی و مرگ می‌پردازد. در نهایت، او به این نتیجه می‌رسد که هر زیبایی و ثروتی که به دست می‌آید، از آتش و رنج حاصل شده است و از سوختن دل‌ها نشأت می‌گیرد.
رنگ سخنت زان لب جان پرور سرخ استرنگین بود آن نقل که از شکر سرخ است
هوش مصنوعی: رنگ کلام تو به خاطر لبهای زیبایت به مانند رنگینکمانی است، و آن نقل (نوشته یا داستان) که از شکر شیرین است، همواره جذاب و دلنشین به نظر می‌رسد.
آن لعل که در گوش تو ای زهره جبین استبر خرمن ما سوختگان اخگر سرخ است
هوش مصنوعی: آن گوهر زیبا که در گوش تو قرار دارد، برای ما که در عشق سوختهایم، مانند جرقهای سرخ و سوزان است.
از موج سرشکم چو پر طایر بسملمرغان هوا را همه بال و پر سرخ است
هوش مصنوعی: به دلیل ناراحتی و غم، چشمانم مانند دریا مواج است و مانند پرندهای مجروح، همه پرندگان آسمان به سرخی احساسات من در آمدهاند.
از سوختنم دامان آفاق لبالبچون سوده ی شنجرف ز خاکستر سرخ است
هوش مصنوعی: از سوختن من، آسمان پر شده و مانند پارچهای رنگین از خاکستر سرخ است.
احسان جهان هر چه بود شکوه نداردهر زر که برآرند ز آتش، زر سرخ است
هوش مصنوعی: تمام خوبیهای دنیا، شکوه و زیبایی واقعی ندارند و هر طلا که در آتش به وجود می‌آید، همواره زرد و زیبا نیست؛ بلکه سرخی و بیارزشی آن را نشان میدهد.
پرهیز سلیم از دل افروخته ی مادوزخ شرری ز آتش این مجمر سرخ است
هوش مصنوعی: خودداری درستکارانه از احساسات سوزان ما، همانند این است که جهنمی از آتش زبانهکشیدهای به رنگ قرمز وجود دارد.