شمارهٔ ۱۸۳ - سلیم تهرانی

مگذر ز دوستی که محبت مبارک استترک وفا مکن که حقیقت مبارک است

چندین مباش در پی آزار اهل دلبشنو ز من سخن که نصیحت مبارک است

ای دل، تب فراق چو گرمت گرفته استدرد دلی بگوی، وصیت مبارک است

مگذر چو گل ز چاک گریبان درین چمنبر عاشقان لباس مصیبت مبارک است

بر لب ز خامشی ست درین انجمن مرامهری که همچو مهر نبوت مبارک است

دریا به جای قطره گهر گیرد از سحابدر این چه شک سلیم که همت مبارک است