شمارهٔ ۱۸۹
هوش مصنوعی: این شعر، به احساسات عمیق و دردهای شخصی شاعر اشاره دارد. او از وضعیت خود گله‌مند است و می‌گوید که بر عنوان برقع او، دشواری‌ها و غم‌ها سایه افکنده‌اند. اشک‌هایش به خون می‌نشیند و با آسیب‌هایی که تحمل می‌کند، آرامش ندارد. شاعر به زخم‌هایی که بر دل و جانش نشسته‌اند اشاره می‌کند و نشان‌دهنده حس ناامیدی و بی‌پناهی‌اش است. او همچنین به حسرت دیدار معشوق و دوری از او اشاره می‌کند و این احساسات او را تا مرز نابودی می‌کشاند. در نهایت، به نظر می‌رسد که تقدیر آسمان برای او ناپسند است و بر نابودی‌اش می‌اندیشد.
باز برقی را نظر بر خرمنم افتاده استاشک خونین را رهی بر دامنم افتاده است
هوش مصنوعی: به نظر می‌رسد توجهی ناگهانی به خرمن (محل جمعآوری محصول) من جلب شده است و اشکی پر درد و غم از چشمانم بر دامنم چکیده است.
یک سر مویم ز آسیب جنون آسوده نیستچاک بر هر رشته ی پیراهنم افتاده است
هوش مصنوعی: به خاطر جنون و دیوانگی، هیچ قسمتی از وجودم در امان نیست و آسیب ندیده. هر رشته از لباسهایم پر از چاک و پارگی است.
آخر از کوتاهی خود، بخیه ی زخمی نشدرشته ی گوهر ز چشم سوزنم افتاده است
هوش مصنوعی: به دلیل نقص در خودم، رشتهی گوهر که از چشمم افتاده، به جراحتی دوخته نمیشود.
طوطی ام، وز بینوایی همچو طوق فاختهرفتن هندوستان بر گردنم افتاده است
هوش مصنوعی: طوطی من به دلیل فقر و تنگدستی، مانند یک طوق بر گردنم حس میشود و سفر به هندوستان برایم به یک بار و مسئولیت تبدیل شده است.
خواهد از کوی وصال او کند دورم سلیمآسمان گویا به فکر کشتنم افتاده است
هوش مصنوعی: میخواهد از خط زندگیام دور شود، انگار که آسمان به فکر نابود کردن من افتاده است.