شمارهٔ ۲۲۷
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر با استفاده از تمثیل‌های زیبا، از احساسات و درون‌نگری خود سخن می‌گوید. او به تشبیه شعله شمع اشاره می‌کند که در پرده فانوس محو شده و به تعبیری دیگر به گل و خار می‌زند، نمایانگر نوسان میان خوشی و تلخی در زندگی است. او از سختی‌های مسیر زندگی می‌گوید و اینکه به دلیل موقعیتش، نمی‌تواند به راحتی به دیگران نزدیک شود. همچنین، به عدم وجود راهنما در زندگی اشاره می‌کند و نوعی ناامیدی را از عدم حمایت می‌بیند. در نهایت، او در جستجوی صدای مدد و یاد حیدر علی (ع) است که نشان از عشق و ارادتش به او دارد.
شعله‌ای چون شمع من در پردهٔ فانوس نیستچون رخش یک گل به گلزار پر طاووس نیست
هوش مصنوعی: شعله‌ای مانند شمع من در نور فانوس وجود ندارد، زیرا زیبایی چهرهاش مانند گل در باغ پر از طاووس نیست.
گاه بر گل می‌زنم خود را، گهی بر خار و خسطایر شوقم، به پایم رشتهٔ ناموس نیست
هوش مصنوعی: گاه بر روی گلها مینشینم و گاهی هم بر روی خار و گیاهان بیارزش، احساس شوق و Desireم مرا به این سو و آن سو میبرد و برایم اهمیتی ندارد که پایم به چه چیزی بند است.
این سخن را در کجا خود می‌توان گفتن که ماخاک ره گردیده‌ایم و رخصت پابوس نیست
هوش مصنوعی: این سخن را کجا می‌توان بیان کرد، وقتی که ما به قدری humble و فداکار شدهایم که دیگر اجازه نزدیک شدن حتی به معشوق را نداریم.
راهبر کی جانب رهزن گذارد، کافرمخضر ما گر در میان کاروان جاسوس نیست
هوش مصنوعی: راهنما چگونه میتواند به سمت راهزن برود؟ اگر در میان کاروان، کسی از خضر ما وجود ندارد که نظارت کند، من کافر هستم.
جز نوای یا علی بن ابی طالب، سلیماز دلم مطلب که زنگ حیدری ناقوس نیست
هوش مصنوعی: جز صدای یا علی بن ابیطالب، هیچ چیزی در دل من پاک و خالص نیست؛ زیرا صدای حیدری مانند ناقوس نیست.