شمارهٔ ۲۲۸
هوش مصنوعی: در این شعر به تنهایی و گوشه‌نشینی اشاره شده و بیان می‌شود که کسی که در گوشه‌ای نشسته، از دنیا بی‌خبر است. شاعر به زیبایی عاشقانه اشاره می‌کند و می‌گوید که صحبت‌های آزادگان تنها درباره عشق است. او به عشق و دل‌بستگی‌اش به معشوق اشاره کرده و نشان می‌دهد که شب‌ها برای دیدار یار خود می‌کوشد. همچنین به دلتنگی و ناامیدی ناشی از عدم دستیابی به معشوق می‌پردازد و بر اعتماد و غم حاصل از این عشق تأکید می‌کند. در نهایت، به طاعت و اراده‌ای اشاره می‌کند که از نگاه معشوق نشأت می‌گیرد.
هوای تخت ندارد کسی که گوشه‌نشین استسر و دلی که به ما داده‌اند تاج و نگین است
هوش مصنوعی: کسی که به گوشه‌نشینی راضی است، نمیتواند خوشحالی و لذت زندگی را تجربه کند؛ چرا که آنچه که به او داده شده، همانند تاج و جواهرات ارزشمندی است که باید از آنها بهرهمند شود.
به غیر عیب جهان بر زبانشان سخنی نیستمدار صحبت آزادگان عشق برین است
هوش مصنوعی: فقط در مورد عیب و نقصهای دنیا صحبت میکنند و غیر از آن چیزی نمیگویند. گفتگو و ارتباط با آزادگان بر پایه عشق و محبت است.
به سر رویم همه شب به کوی یار و عبث نیستکلاه ما که چو پاپوش شبروان نمدین است
هوش مصنوعی: تمام شب به سرم میروم به کوی یار، و این کار بیفایده نیست؛ زیرا کلاهم مانند پاپوش شبروان، پوششی از نمد دارد.
گمان زر چو ندارد دل حریص ملول استکه خنده رویی هندو ز زعفران جبین است
هوش مصنوعی: اگر دل کسی به طلا و جواهرات امیدوار نباشد، بیتردید غمگین و ناراحت خواهد بود. همانطور که لبخند زیبای یک زن هندی بر روی پیشانیاش به مانند زعفران جلوهگر است.
ز اعتماد سمند تو داغم ای شه خوبانکه هرچه هست ترا در رکاب خانه ی زین است
هوش مصنوعی: به خاطر اعتمادی که به تو دارم، ای پادشاه زیبارویان، من دلم برای تو و عشق تو تنگ است، چرا که هر چیزی که هست به تو مربوط می‌شود و در کنار توست.
دل سلیم کند هر کجا اراده ی طاعتاشاره می کند ابروی او که قبله چنین است
هوش مصنوعی: دل پاک و بیآلایش، هر جا که فرمان انجام طاعت صادر شود، همانجا را میبیند. ابروی او به عنوان نشانهای است که به سمت قبله (جهت درست) اشاره می‌کند.