شمارهٔ ۲۲۹
هوش مصنوعی: این شعر به زیبایی و لذت‌های زندگی اشاره دارد و از مفهوم عشق و دوستی صحبت می‌کند. شاعر از جام شراب و باده گلگون به عنوان نماد شادی و روشنایی زندگی یاد کرده و به فضاهایی اشاره می‌کند که در آنها خنده و خوشی وجود دارد. او همچنین به این نکته می‌پردازد که عشق و محبت حقیقی می‌تواند از آسیب و غم محافظت کند و در دوستی‌ها باید احتیاط کرد. در نهایت، شاعر به وضعیتی اشاره می‌کند که در آن کرم و generosity (سخاوت) از میان رفته و کریمان به جای صدقه دادن، دشنام می‌دهند.
هر کجا موج زند جام شرابی دام استساغر باده، گل صبح و چراغ شام است
هوش مصنوعی: هر جا که به موجی نغمهای از شراب به گوش میرسد، نشانهای از سرگرمی و لذت است. در این فضا ساغر باده، گل صبح و چراغ شب همگی در کنار هم وجود دارند.
روشنایی ز فروغ می گلگون داریمروزن خانه ی ما باده پرستان جام است
هوش مصنوعی: ما از نور و روشنایی گل سرخ بهرهمندیم و در خانه ما، شیشهها و پنجرهها مخصوص بادهنوشان است.
قلعه ی قهقهه ی کبک بود دامن کوهپای خم هست، چه پروای غم ایام است
هوش مصنوعی: در دامن کوه، جایی شاد و پرخنده وجود دارد که مانند قلعهای برای کبکهاست. در این مکان، غم ایام و مشکلات جایی ندارد و بیخیالی حاکم است.
از محبت کسی آسیب نبیند هرگزعشق آهوست، همین است که شیراندام است
هوش مصنوعی: اگر کسی از محبت دیگران آسیب نبیند، درست مانند عشقی است که به آهویی خالص و زیبا شباهت دارد، چرا که در این حالت، عشق قوی و با استحکام است.
نیست در دوستی خلق بجز بیم خطرطفل را دامن مادر چو کنار بام است
هوش مصنوعی: در دوستی مردم فقط ترس از آسیب وجود دارد، مانند اینکه دامن مادر برای کودک در نزدیکی لبه بام است.
هر که زین باغ نظر بست، فراغت داردچشم پوشیده، ز آفت، زره بادام است
هوش مصنوعی: هر کس که در این باغ زیباییها نگریسته باشد، با چشم خود از مشکلات و آزارها فاصله میگیرد. در واقع، مانند سپری از بادام، از آسیبها در امان میماند.
ره و رسم کرم از دور برافتاده سلیممی‌دهند آنچه کریمان به گدا، دشنام است!
هوش مصنوعی: در اینجا میگوید که قوانین و آداب مهماننوازی و بخشندگی کمرنگ شدهاند و کسانی که به ظاهر خوب و سلیم هستند، چیزهایی می‌دهند که در واقع شایسته و محترم نیست؛ این رفتار در واقع توهینی است که به گدایان و افراد نیازمند میشود.