شمارهٔ ۲۳۸ - سلیم تهرانی

بنای توبه ز ابر بهار در خلل استمی دوآتشه عمر دوباره را بدل است

ز شام تا دم صبح است وقت می خوردنمیان روز، بط می خروس بی محل است

کجاست ساغر می تا مرا کند بلبلبرای مرغ چمن، گل سفینه ی غزل است

به سوی دیر و حرم خضر گو دلیل مباشمرا که همچو کمان این دو خانه در بغل است

ز نفس خود مشو ایمن، که اعتمادی نیستبه خانه زادی آن توسنی که بدعمل است

کرم ز غیرت هم می کنند اهل جهانکه رعشه سلسله جنبان پنجه های شل است

کدام راز که از دل نمی شود معلومکتابخانه ی صاحبدلان چو گل بغل است

چو احتیاج عصا شد، مشو ز خود غافلستون بنای کهن را علامت خلل است

به اقتضای قضا، کار خویش را بگذارکه «سعی بیهده پاپوش می درد» مثل است

سلیم پیش اجل برد شکوه ی هجرانخبر نداشت که او خود مصاحب اجل است