شمارهٔ ۲۳۷
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر احساسات عمیق شاعر درباره وطن و هویت اوست. شاعر از عشق و وابستگی به زادگاهش سخن می‌گوید و می‌گوید که وجود سایه‌اش در خاک وطن برایش کافی است. او به زیبایی‌های طبیعت و احساسات مرتبط با آن اشاره می‌کند و نشان می‌دهد که دیگر نیازی به عزلت و خلوت ندارد؛ چرا که وجود خود و ارتباطش با وطن برایش کافی است. در نهایت، شاعر با تأکید بر اهمیت آشنایی و ارتباط عاطفی، می‌خواهد بگوید که ارتباطش با کلام و شعر برایش از اهمیت بالایی برخوردار است.
از سایه ی تو سبز سر خاک من بس استلوح مزار فاخته، سرو چمن بس است
هوش مصنوعی: سایهی تو برای آرامش روح من کافی است و به همین خاطر نیازی به سنگ مزار بزرگ و باغ و چمن ندارم.
شیرین! ز غیرت شکر این پیچ و تاب چیستپرویز گو مباش، ترا کوهکن بس است
هوش مصنوعی: ای شیرین! از غیرتی که در توست، دلیل این پیچ و تاب چیست؟ پرویز، نگو که تو در برابر آن کوهکن نیازی نداری.
میلم دگر به حسن سیاه و سفید نیستشوق بنفشه و هوس یاسمن بس است
هوش مصنوعی: میل و رغبت من به زیبایی‌های سیاه و سفید دیگر نیست. تنها شوق دیدن بنفشه و آرزوی یاسمن برایم کافی است.
خلوت چه احتیاج بود عزلت مرا؟فانوس وار، خلوت من پیرهن بس است
هوش مصنوعی: چرا به تنهایی و دوری از مردم نیاز دارم؟ مانند فانوسی که در تاریکی میدرخشد، همین که در خلوت با خودم باشم، برای من کافی است.
در غربت از وجود خود آزار می کشیمما را همین نمونه ز خاک وطن بس است
هوش مصنوعی: در دوری از وطن، از خودمان رنج میبریم و همین مقدار که از خاک سرزمین خود دور هستیم، برای ما کافی است.
بیگانه باش گو همه عالم به من سلیمچون خامه آشنایی من با سخن بس است
هوش مصنوعی: اگر همه عالم با من بیگانه باشند، اشکالی ندارد؛ چون من در دل، در سادگی و خلوص هستم. آشنایی من با کلام و سخن، برایم کافیست.