شمارهٔ ۲۷۳
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به عشق و آرزوهایش اشاره می‌کند. او از حالتی ناخوشایند به نام "هلاک" در اثر دوری معشوق صحبت می‌کند و ابراز می‌کند که گل به خاطر بوی او از شوق پاره‌پاره می‌شود. شاعر با گریه از غبار خود را می‌شوید و نشان می‌دهد که در عشق، حسابش با هستی پاک است. همچنین، او به زخم‌های دلش اشاره می‌کند که بر اثر غیبت معشوق به وجود آمده است و می‌گوید که عشق بی‌قدری که عیب دارد، کم‌ارزش است. به طور کلی، شعر بیانگر احساست عمیق و دردناک شاعر در عشق و فقدان محبوبش است.
شمع از هوای وصلت، در حالت هلاک استگل تا شنیده بویت، از شوق سینه چاک است
هوش مصنوعی: شمع به خاطر عشق و آرزوی وصالت در حال احتضار است و گل از زمانی که بوی تو را استشمام کرده، از خوشحالی سینهاش ترک خورده است.
شستم غبار خود را با گریه از دل خلقدر عشق او حسابم با کاینات پاک است
هوش مصنوعی: با اشکهای خود، دل و غبار درونم را پاک کردم و عشق او را در دل خلق به حساب آوردم. در این عشق، من نسبت به جهان پاک و بینیازم.
از بس که بی رخ او چشمم غبار داردچون دانه های سبحه، اشکم تمام خاک است!
هوش مصنوعی: چشمم به خاطر دوری از چهرهاش پر از غبار و کدورت است، به گونهای که اشکهای من مانند دانههای تسبیح، همه خاکی و آلوده شدهاند.
تا چند بخیه بتوان بر زخم های خود زد؟چون موج سینه ام را چاک از قفای چاک است
هوش مصنوعی: چند وقت میتوانم زخمهایم را ترمیم کنم؟ چرا که درد قلبم که عمیقتر شده، به خاطر فشارهایی است که تحمل کردهام.
دل را سلیم بی قدر در عاشقی، وفا کردکم قیمت است آری جنسی که عیب ناک است
هوش مصنوعی: دل پاک و سالمی که در عشق وفا کند، علیرغم اهمیتش، بیارزش به نظر میرسد. چون مانند جنسی است که نقص دارد و به همین دلیل بها و ارزش چندانی ندارد.