شمارهٔ ۲۷۶
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از حال ناخوشایند و بی‌نشاطی خود سخن می‌گوید. او به نقص‌ها و مشکلات وجودی‌اش اشاره می‌کند و حس می‌کند که مانند پروانه‌ای بی‌هدف، در زندگی خود گردشی ندارد. احساس می‌کند که نمی‌تواند از دیگران الهام بگیرد و به جایی برای آرامش و امید برسد. در نهایت، او به سرنوشت غم‌انگیز خود در زندگی اشاره می‌کند که با وجود زیبایی‌های ظاهری، درونش خالی از نشاط و شادی است.
شکسته خاطرم و رغبت نشاطم نیستدماغ صحبت و سودای اختلاطم نیست
هوش مصنوعی: دل من آزرده و بیعلاقه است و شادی درونیام از بین رفته است. هیچ حوصلهای برای گفتگو و معاشرت ندارم.
زنم بر آتش و از سوختن نیندیشمبه کار خویش چو پروانه احتیاطم نیست
هوش مصنوعی: من خود را در آتش میسوزانم و به سوختن فکر نمیکنم، چرا که مانند پروانه، متوجه خطرها نیستم و فقط به کار خود مشغولم.
کشم برون ز جهان انتظار راهروانغبار قافله ام، کار در رباطم نیست
هوش مصنوعی: من از دنیای انتظار بیرون میروم، و به راهروان (مسافران) که مانند گرد و غبار قافله هستند، میپیوندم. دیگر کار من در این مکان (رباط) نیست.
رهی نمود به صحرای حشر، عشق مراکه همچو سیل گذر بر پل صراطم نیست
هوش مصنوعی: عشق من مرا به صحرای قیامت هدایت کرد؛ در حالی که مانند سیلی که بر پل صراط میگذرد، نمیتوانم بایستم.
ز عیب خویش چو طاووس چون شوم غافل؟درین چمن که جز آیینه در بساطم نیست
هوش مصنوعی: چگونه میتوانم در این باغ زیبایی به مانند طاووس مغرور شوم، در حالی که تنها چیزی که در اطرافم هست آینه است و من فقط عیب خود را میبینم؟
چه طالع است درین بوستان سلیم مراکه زعفران شدم و رنگی از نشاطم نیست
هوش مصنوعی: من چه سرنوشتی دارم در این باغ آرامش که به زعفران تبدیل شدم، اما هیچ نشانهای از شادابی در من نیست.