شمارهٔ ۲۷۷
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به احساس تنهایی و غم ناشی از دوری از وطن و محبوبش می‌پردازد. بهار را به عنوان زمانی برای شادی و سرسبزی توصیف می‌کند، اما در چمنش گلی وجود ندارد و عشق و شادی در اطرافش حس نمی‌شود. وی از آتش دل و حسرتی که از نبود محبوب دارد، سخن می‌گوید و ابراز می‌کند که اعضای بدنش به یاد و داغ محبوبش گواهی می‌دهند. در نهایت، احساس سردرگمی و آشفته‌حالی خود را مطرح می‌کند و بیان می‌کند که اگرچه دوستانش درباره‌اش سخن می‌گویند، اما او هیچ سخنی برای گفتن ندارد.
ایام بهار است و گلی در چمنم نیستعشرت همه جا هست، در آنجا که منم نیست
هوش مصنوعی: فصل بهار است و در چمن هیچ گل خاصی وجود ندارد. شادی و خوشی در همه جا در حال رخ دادن است، اما در جایی که من هستم، خبری از آن نیست.
آتش به بساط افکندم گرمی آهیغیر از پر پروانه گل انجمنم نیست
هوش مصنوعی: من آتش عشق را به راه انداختم و هیچ احساس دیگری جز شعف و شور پروانهای که به گرد گل میچرخد، ندارم.
در کشور ما حادثه را دست دراز استشادم که به غربت خبری از وطنم نیست
هوش مصنوعی: در کشور ما، دسترسی به خبرها و اتفاقات آسان است. اما من خوشحالم که در دوری از وطنم هیچ خبری از وضع آن ندارم.
بر روی کسی در مگشا خانه ی خود راصدبار اگر دوست بگوید که منم، نیست!
هوش مصنوعی: اگر کسی به تو بگوید که من اینجا هستم و بارها و بارها خودش را معرفی کند، ولی تو او را نشناسی و او را به داخل خانهات راه ندهی، یعنی او در واقع مورد تایید تو نیست.
اعضای من از داغ تو با مهر و نشان استهر عضو که بی داغ تو باشد ز تنم نیست
هوش مصنوعی: بدن من به خاطر عشق و محبت تو پر از اثر و نشانه است، هر بخشی از بدنم که این اثر را نداشته باشد، دیگر متعلق به من نیست.
آشفته بیان همچو سلیمم، اگر احبابدارند سخن بر سخن من، سخنم نیست
هوش مصنوعی: من مانند سلیمی سردرگم هستم، اگر دوستان نظرهایی درباره کلام من دارند، باید بگویم که من دیگر چیزی برای گفتن ندارم.