شمارهٔ ۲۸۹ - سلیم تهرانی

شد عمرها و شورش عشقم ز سر نرفتبوی گل جنون ز دماغم به در نرفت

هر کس به راه شوق تو چون شعله گرم خاستهمچون شرار، یک دو قدم بیشتر نرفت

گفتم ز ضعف عشق تو دستی به سر زنمچندان که سعی بیش نمودم به سر نرفت

آن مرغ عاجزم که مرا در تمام عمرچون زلف او شکستگی از بال و پر نرفت

از بس به حرص دامن دنیا گرفته ایچون غنچه رفت مشت تو برباد و زر نرفت

راه عدم چو عاقبت کار رفتنی ستآسوده آن کسی که ز پشت پدر نرفت

رونق ز کعبه بس که خرابات برده استیک بار هر که رفت در آنجا، دگر نرفت

بر من سلیم آنچه ز عشق بتان گذشتبر شمع انجمن ز نسیم سحر نرفت