شمارهٔ ۲۹۰ - سلیم تهرانی

گرمی گریه به سودای تو دامانم سوختهمچو صبح از اثر داغ، گریبانم سوخت

هیچ جایی اثری نیست ز خاکستر منآتش عشق تو از بس که پریشانم سوخت

کیست این شعله ی بی باک ندانم، کآمدآنچنان در نظرم گرم که مژگانم سوخت

از سموم چمن عشق چو شاخ سنبلاستخوان ها همه در پیکر عریانم سوخت

کم ز پروانه نیم، لیک ندیدم هرگزآن قدر گرمی ازان شمع که بتوانم سوخت

قاتلم را نشناسند درین بزم، که عشقهمچو پروانه به شب های چراغانم سوخت

سبزه ی دامن جویم، ولی از شوق سلیمحسرت تشنگی ریگ بیابانم سوخت