شمارهٔ ۲۹۸
هوش مصنوعی: این شعر به بیان احساسات نویسنده و وضعیت او می‌پردازد. شاعر از آزارهایی که بر اوست و راحتی‌هایی که در قالب آزارها به دست می‌آورد، صحبت می‌کند. او به زیبایی گل و زندگی دیگران اشاره کرده و حال مرغان قفس را برای گل‌ها بیان می‌کند. همچنین به دقت به احساسات درونی خود و شناختی که دیگران از او ندارند اشاره می‌کند. نهایتاً، نسبت به قضاوت‌های دیگران دقت می‌کند و می‌گوید که خود او نیز در دنیای خاص خودش ممکن است درگیر مشکلاتی باشد. به طور کلی، شعر نمایانگر تضادها و احساسات پیچیده انسانی است.
راحتی ما را اگر می باشد از آزار ماستبوی گل در خانه از خار سر دیوار ماست
هوش مصنوعی: آسایش و راحتی ما به خاطر آزار و زحمت ماست؛ مثل بوی خوب گل در خانه که از خاری که در سر دیوار هست به وجود میآید.
حال مرغان قفس را پیش گل خواهیم گفترشته ی انگشت ما انگشتر زنهار ماست
هوش مصنوعی: حال و روز پرندگان در قفس را برای گل‌ها تعریف خواهیم کرد، چرا که بند انگشت ما، نشانهای از ایمنی و حفاظت ماست.
غیر مژگانم سحاب دجله افشان کس ندیداین روش در دودمان ابر دریابار ماست
هوش مصنوعی: مژههای من را کسی نمیبیند، مانند ابرهای دجله که باران میبارند. این روش خاص تنها در نسل ما وجود دارد.
هیچ کس حال سر ما را نمی داند که چیستعالمی را چشم همچون صبح بر دستار ماست
هوش مصنوعی: هیچکس نمیداند که حال ما چگونه است؛ در حالیکه همه، مثل صبح، به سر و وضع ما نگاه میکنند.
عیب دیگر گر گمان داری سلیم آن را بگویطعنهٔ مستی مزن بر ما که آن خود کار ماست
هوش مصنوعی: اگر عیب دیگری را در ما میبینی که معتقدی درست است، آن را بگو. ما خود را به این عیبها متهم میکنیم و نیازی به طعنه زدن تو در حال مستی نیست.