شمارهٔ ۳۲۰
هوش مصنوعی: شعر درباره زیبایی و سرسبزی بهار است. شاعر از گل‌های فراوانی که در این فصل در اطراف خود می‌بیند، سخن می‌گوید. او به زیبایی چهره محبوبش تشبیه می‌کند و می‌گوید که پای محبوبش پر از خار است، در حالی که چشم و دل خود را گلی احساس می‌کند. شاعر با اشاره به چهار فصل و گلستان، به وفور گل‌ها در اطراف اشاره می‌کند و به تغییر فصل و ورود به موسم گلگشت اشاره دارد. در نهایت، او بیان می‌کند که در این فصل، دل‌ها پر از غم و شادی است و کسانی که در دلشان محبت و عشق دارند، همچون غنچه‌ها پر از گل هستند.
از بهار وصلم امشب جیب و دامان پر گل استاز رخش چون غنچه چشمم تا به مژگان پر گل است
هوش مصنوعی: امشب به واسطهٔ وصال و دیدار محبوب، جیب و دامانم پر از گل است. چشمانم که مانند غنچهای زیباست، با مژههای پر از گل، جلوهای خاص دارد.
ما به چشم و خضر با پا می رود ره را، ولیپای او پر خار و چشم ما اسیران پر گل است
هوش مصنوعی: ما با چشمی مثل چشم خضر و با پای خود به راه میرویم، اما پای او پر از خارهاست و چشم ما، مانند اسیرانی، در میان گل‌ها گرفتار است.
چار فصل این گلستان را ندانم نام چیستاین قدر دانم که باز اطراف بستان پر گل است
هوش مصنوعی: چهار فصل این گلستان را نمیدانم نامش چیست، فقط میدانم که اطراف باغ پر از گل است.
ساکن بیت الحزن را موسم گلگشت شدکز نسیم پیرهن صحرای کنعان پر گل است
هوش مصنوعی: شخصی که در محل غم و اندوه زندگی می‌کند، حالا وقتی بهار و لطافت هوا آمده، جای خوشی و سرسبزی شده است. در این هوای خوش، نسیم خنکی میوزد که بو و لطافت دشت کنعان را به همراه دارد.
خارخار دل درین موسم فزون باشد سلیمهر که را چون غنچه دامن تا گریبان پر گل است
هوش مصنوعی: در این فصل، دل‌ها پر از درد و رنج است. تنها کسی که میتواند در این شرایط آرامش داشته باشد، کسی است که مانند غنچه، وجودش پر از زیبایی و لطافت است.