شمارهٔ ۳۲۱
هوش مصنوعی: این شعر درباره‌ی جدایی و دلتنگی برای یار است. شاعر به زیبایی از وضعیت حسرت و فقدان صحبت می‌کند و به تضادهایی در طبیعت اشاره می‌کند تا عمق احساسات خود را بیان کند. او نشان می‌دهد که در وضعیت‌های دشوار، زیبایی و پاکی نمی‌توانند تحت تأثیر زینت‌های دنیوی قرار گیرند. همچنین با تشبیهات مختلف، پیامی از عدم اثرگذاری نصیحت‌ها در برابر احساسات درونی خود را می‌رساند. در نهایت، شاعر به بیان این نکته می‌پردازد که نمی‌تواند همزمان در برابر عشق و جدایی بی‌تفاوت باشد.
مژده یاران را که یار از دست ما ساغر گرفتدر میان شعله و خاشاک، صحبت درگرفت
هوش مصنوعی: خبر خوشی برای دوستان که عشق از دستان ما جام را گرفت و در میان آتش و خاکستر، گفتگویی آغاز شد.
جوهر پاکان کجا آلوده ی زینت شود؟همچو آب آیینه ام را کی توان در زر گرفت
هوش مصنوعی: جوهر افرادی که نیکو و پاکاند، هرگز به زینتها و آراستگیهای ظاهری آلوده نمیشود. مانند آب زلالی که در آیینه است، نمیتوان آن را در طلا گرفت و به آن زینتی افزود.
کوهکن افشرد هرگه دامن مژگان خویشبیستون را آب همچون سنگ سودا برگرفت
هوش مصنوعی: کوهنورد هر بار که دامن مژگانش را میفشارد، بیستون را همچون سنگی مملو از درد و غم برمیدارد.
با کرم هرکس که سودا کرد نقصانی ندیدابر جای قطره ی آب از صدف گوهر گرفت
هوش مصنوعی: هر کس که با نیکی و جوانمردی به دیگران کمک کرده، هیچ کمبودی نداشته است. مانند اینکه ابر به جای یک قطره آب، از صدفی مروارید میگیرد.
پند ناصح مانع آهم نمی گردد سلیمکی توان با موم هرگز روزن مجمر گرفت
هوش مصنوعی: پند و نصیحت دیگران نمی‌تواند مانع اشکها و آههای من شود. انسان خوب، نمی‌تواند مثل موم باشد و هرگز نمی‌تواند روزنهای به مجمر (منبع گرما) بگیرد.