شمارهٔ ۳۳۷
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به بیان احساسات پیچیده و دردناک خود پرداخته است. او از قدرت تقدیر و سرنوشت شکایت می‌کند که او را در چنگ خود گرفته و نمی‌گذارد که کسی از علت این وضعیت بپرسد. همچنین شاعر به حالت دیوانگی و حسادت دیگران اشاره می‌کند که بدن او را دچار لرزش کرده است. او به پرنده‌ای که صدای آن مانند بلبل است، اشاره می‌کند و می‌گوید که آواز او تحت تاثیر باد خزان است. شاعر همچنین امید به اصلاح دل خود دارد و به ویرانی وجودش اشاره می‌کند که نیاز به ترمیم دارد. در نهایت، او به شخصی اشاره می‌کند که در تلاش است تا دلی روشن داشته باشد، اما در عین حال، سلاحی نیز به همراه دارد که می‌تواند خطرناک باشد.
چون شحنه مرا پنجه ی تقدیر گرفته ستکو آنکه بپرسد به چه تقصیر گرفته ست
هوش مصنوعی: سرنوشت من را به چنگال خود گرفته و حالا سوالی در ذهنم است: چه کسی وجود دارد که از من بپرسد به چه دلیل این بلا بر سرم آمده است؟
هرجا که به جوش آمده دیوانه ای، از رشکاعضای مرا رعشه چو زنجیر گرفته ست
هوش مصنوعی: هر جای دنیا که هیجانی وجود دارد، نشان از آن است که برخی افراد به خاطر حسادت به من، دچار لرز و اضطراب شدهاند.
ای مرغ چمن، از اثر باد خزان استکآواز تو چون بلبل تصویر گرفته ست
هوش مصنوعی: ای پرنده گلزار، صدای تو تحت تأثیر وزش باد پاییز قرار گرفته است، به گونهای که همانند بلبل، غم و اندوه را در خود دارد.
چون خضر تواند کند اصلاح دل ما؟ویرانه ی ما را ره تعمیر گرفته ست
هوش مصنوعی: چگونه خضر می‌تواند دل ما را اصلاح کند؟ که ویرانی ما به دست خودمان به مرمت در آمده است.
مشاطه پی منع سلیم از دل روشنآیینه ی خود داده و شمشیر گرفته ست
هوش مصنوعی: آرایشگری با احساسی شفاف و روشن، از دلش ممانعت سلیم را میگیرد و در عوض، شمشیری در دست گرفته است.