شمارهٔ ۳۵۷
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به مسائلی همچون زبان، عشق و هنر اشاره می‌کند. او احساس می‌کند که زبان فقط یادآور سخنان بی‌معنی و بی‌فایده است و در عین حال، از کمبود زیبایی و شادی در زندگی خود گله می‌کند. همچنین به مقایسه‌ی خود با گل‌ها می‌پردازد و از ناتوانی در شکفتن و لذت بردن از زندگی سخن می‌گوید. وجود باغبان و درخواست او از شاخ سنبل، نمادی از تلاش برای دستیابی به زیبایی و عشق است. شاعر از موسیقی و دف نواختن نیز صحبت می‌کند و می‌گوید که خلاقیتش به اصول خاصی وابسته است. در نهایت، به همت و تلاش اشاره دارد و می‌گوید که هرچند تلاشش قدردانی نمی‌شود، اما باید ادامه دهد.
زبان که یاد دل بوالفضول می‌آردسند به دعوی ملک نزول می‌آرد
هوش مصنوعی: زبان، که به یاد دل بیملاحظه میآید، مدرکی برای ادعای سلطنت و جایگاه خود را فراهم می‌کند.
نصیب نیست مرا از شکفتگی که جهانچو غنچه‌ام ز گلستان ملول می‌آرد
هوش مصنوعی: من از زیبایی و شکوفایی بیبهرهام، زیرا دنیا با تمام زیباییهایش، حالتی مانند غنچهای است که از باغی خسته و بیروح میآید.
ز باغبان چو کسی شاخ سنبلی طلبدبه صد عزیزی موی رسول می‌آرد
هوش مصنوعی: وقتی کسی از باغبان سنبل میخواهد، او به خاطر حرمت و احترام به آن شخص، موی پیامبر را به او تقدیم می‌کند.
ز دست مطرب مجلس چو دف کنم فریادبرای نغمه‌ای از بس اصول می‌آرد!
هوش مصنوعی: وقتی که از دست نوازندهی مجلس به ستوه میآیم و به نواختن دف میپردازم، به خاطر تنوع و شیوههای زیادش، فریاد میزنم تا اسبابی برای شنیدن نغمه‌ای پیدا کنم.
ز کارسازی همت سلیم شکوه مکنکه هرچه می‌کنی آن را قبول می‌آرد
هوش مصنوعی: به خاطر تلاشهای خوب و نیکو خود، ناامید نباش. هر آنچه انجام دهی، مورد پذیرش و تأیید قرار خواهد گرفت.