شمارهٔ ۳۵۸
هوش مصنوعی: این شعر به بیان حال و روز فردی می‌پردازد که به خاطر غم و اندوه زندگی، روحیه و طالعش ضعیف شده و رنگ و رویش زرد گشته است. او اشاره می‌کند که در تمام عمر نمی‌تواند از لذت‌ها و خوشی‌ها دوری کند و روزی را با امساک و سختی بگذراند. در ادامه، موضوع نوشیدن شراب و لذت‌های آن مطرح می‌شود و شاعر به این نکته اشاره می‌کند که اگر شخصی دسترسی به شراب داشته باشد، چرا باید خود را به تریاک عادت دهد. به طور کلی، شعر به جستجوی لذت و فرار از غم و اندوه زندگی می‌پردازد.
طالع من شد ضعیف از بس غم افلاک خوردرنگ و روی اخترم زرد است از بس خاک خورد
هوش مصنوعی: سرنوشت من به خاطر غمها و سختیهای آسمان تضعیف شده و چهرهام به دلیل مشکلات زندگی رنگ و روی خود را از دست داده است.
در تمام عمر، زاهد روزه نتوان داشتنروزی خود را چرا باید بدین امساک خورد
هوش مصنوعی: انسان نمی‌تواند در طول زندگی خود فقط با روزهداری و زهد از خدا روزی بخواهد، پس چرا باید در این امر سختگیری کند و خود را محروم سازد؟
جرعه ای گفتم مگر صوفی ازان خواهد کشیداز کفم پیمانه را کافر گرفت و پاک خورد!
هوش مصنوعی: گفتم شاید صوفی از من جرعهای بنوشد، اما کافر از دستم پیمانه را گرفت و به آسانی نوشید.
آسمان گر قرص خورشیدم دهد، دور افکنمگر همه چون شعله ام باید خس و خاشاک خورد
هوش مصنوعی: اگر آسمان به من گنبدی از خورشید بدهد، من هر آنچه که مانند شعله باشد را دور میزنم و فقط چیزی را میپذیرم که ارزشمند و باارزش باشد.
هرکه را جام شرابی دسترس باشد سلیمچون شقایق از چه می باید دگر تریاک خورد؟
هوش مصنوعی: هر کسی که به شرابی دسترسی دارد، چرا باید به جای آن، دارویی تلخ مانند تریاک مصرف کند؟ او باید همچون شکوفههای شقایق شاداب و سرزنده باشد.