شمارهٔ ۳۵۹ - سلیم تهرانی

چند چون مرغ کسی بادیه پیما باشد؟زر ماهی ز سفر کردن دریا باشد

سایه ی بال هما بستر آسایش نیستای خوش آن خواب که در سایه ی عنقا باشد

محتسب چون به در میکده آید، گویدپیر میخانه که: خوش باشد، اگر جا باشد!

شیخ حیف است که در حلقه ی مستان آیدبگذارید که در صومعه تنها باشد

شست و شویی بده ای باطن می زاهد راکه دگر طعنه به مستان نزند، تا باشد

دوستی نیست خصومت که ترقی نکنددر دلش کینه ی من روغن و دیبا باشد

عقل و دین و دل و جان را همه از ما بردیای بت عهدشکن، پیش تو اینها باشد

آفتابی تو و عالم به وجود تو خوش استحیف باشد که نباشی تو و دنیا باشد

جام می گیر سلیم این همه آشفته مباشغم عالم نخورد مرد چو دانا باشد