شمارهٔ ۳۶۰
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به بیان نابرابری و ستمگران می‌پردازد و به طعنه به کسانی اشاره می‌کند که با وجود کوشش‌هایشان نتوانستند به آزادی و برابری دست پیدا کنند. او با اشاره به کلید قفل و دندان‌های شکسته، به این نکته می‌زند که گرچه برخی تلاش می‌کنند، اما در نهایت به حقارت می‌رسند. او به بزرگی قصر همت خود اشاره می‌کند و می‌گوید که آسمان‌ها در مقایسه با تلاش او، پست و ناچیز هستند. در پایان، شاعر به سلیما هشدار می‌دهد که مراقب چشمان مست و مغرور باشد.
زین چرخ ستمکشان نرستندهرچند که همچو برق جستند
هوش مصنوعی: از این گردونهی ظالمها هیچکس نجات پیدا نکرد، هرچند که مانند برق سریعاً هجوم آوردند.
حرفی ز گشاد، قفل ما زددندان کلید را شکستند
هوش مصنوعی: گفتار یا سخنی از دلتنگی و مشکلات ما را متوجه کرده و قفل مشکلات ما را شکستند.
منگر به حقارت اهل دل راباری اینند هرچه هستند
هوش مصنوعی: به کسانی که دلهای نیکو دارند، با نگاهی تحقیرآمیز نگاه نکن، چرا که آنها هر چه هستند، همگی به دلایل خاص خود مهم و ارزشمندند.
با رفعت قصر همت ماافلاک چو سقف خاک پستند
هوش مصنوعی: با بلندای اراده و تلاش ما، آسمان‌ها نیز به اندازه سقف زمین پایین هستند.
دزدیده نگاه کن سلیماهشدار که آن دوچشم مستند
هوش مصنوعی: به آرامی به چشمان سلیما نگاه کن، چون آن دو چشم حالتی مست و شگفتانگیز دارند که حاکی از دزدی است.