شمارهٔ ۳۸۵
هوش مصنوعی: این شعر حاکی از احساس یأس و ناامیدی شاعر است. او از غم و اندوهش می‌گوید که با دیدن معشوقش از دلش می‌رود. شاعر به شیفتگی‌اش نسبت به می و میخانه اشاره می‌کند و به‌طوری تمنا دارد که حاضران دیگر در میکده‌ها برای دیدار معشوق تلاش کنند. او همچنین احساس می‌کند که آتش عشق در دلش شعله‌ور است و نمی‌تواند آن را کنترل کند. در نهایت، به نوعی به رازآلود بودن وجود معشوق اشاره می‌کند که دیگران نمی‌توانند آن را درک کنند و چون دزدانی به سوی گنجینه می‌روند، به تماشا می‌آیند.
نه همین از تو مرا گرد غم از سینه روداز تماشای تو زنگ از دل آیینه رود
هوش مصنوعی: غمی که از دیدن تو در دل دارم، به سادگی از بین نمیرود؛ بلکه با تماشای تو، همچون زنگار از روی آیینه، از دل من پاک میشود.
رشکم آید به گدایی که به دریوزه ی میبر در میکده ها در شب آدینه رود
هوش مصنوعی: به من حسودی میشود به آن گدای بینوا که در شبهای جمعه به سمت میکده‌ها می‌رود تا از می لذت ببرد.
گر در آتش فکنم همنفسان، ممکن نیستکه مرا داغ می از خرقه ی پشمینه رود
هوش مصنوعی: اگرچه دوستانم را به آتش بیفکنم، اما باز هم نمی‌توانند مرا بسوزانند و اثر آتش بر من نخواهد ماند.
طور از شعله ی دیدار تو همچون طفلانپی آتش به در خانه ی آیینه رود
هوش مصنوعی: چشم انتظار زیبایی تو، همچون کودکانی که به دنبال آتش میگردند، به سوی آینه می‌آیند.
غیر را مصلحتی هست ز دیوان سلیمدزد، کی بهر تماشا سوی گنجینه رود؟
هوش مصنوعی: در اینجا به این نکته اشاره میشود که افراد معمولاً به دلایل خاصی به سوی گنجینهها و منابع ارزشمند نمیروند، مگر اینکه منافع و مصلحتی داشته باشند. یعنی تنها در صورتی که از یک موقعیت سود ببرند، به دنبال آن می‌روند و در غیر این صورت، توجهی به آن ندارند.