شمارهٔ ۳۹۲
هوش مصنوعی: این شعر به بیان احساسات عمیق و غموک بس نگرش درباره عشق و جدایی می‌پردازد. شاعر از بیدار شدن گل و غنچه در بهار و احساس تنهایی و دل‌تنگی خود می‌گوید. او اشاره می‌کند که جسم او تنها یک غبار است و آرزو دارد لحظه‌ای برسد که این غبار نیز از میان برود. همچنین، او تشبیه‌های زیبایی به خروش آب و اشک می‌زند که نشان‌دهنده‌ی عواطف درونی اوست. در نهایت، شاعر از دوست خود می‌خواهد که مهر و عشق خود را فاش نکند و از شکایت او بپرهیزد.
گل به غفلت ز گلستان جهان برخیزدغنچه از خواب در ایام خزان برخیزد
هوش مصنوعی: گل به طور ناگهانی از باغ زندگی بیرون میآید و غنچهای که در خواب بوده، در فصل پاییز بیدار میشود.
گر سبک می روم از بزم تو بیرون چه عجبگرد هر طور که بنشست چنان برخیزد
هوش مصنوعی: هرچند که با سبکی و بیاعتنایی از جمع تو میروم، چه جای تعجبی دارد، چون هر کسی به همان سبک که نشسته، بلند میشود.
جسم خاکی ست غباری که میان من و اوستای خوش آن لحظه که آن هم ز میان برخیزد
هوش مصنوعی: این بدن مادی مانند گرد و غباری است که میان من و او قرار دارد. ای کاش آن لحظه بیاید که این مانع نیز از میان برود.
گر لب تشنه ی خود را به لب جوی نهمدود چون اشک من از آب روان برخیزد
هوش مصنوعی: اگر لب تشنهام را به حاشیهی جوی آب برسانم، بخارهایی چون اشک من از آب روان بلند خواهند شد.
دارد ای دوست ز تو شکوه ی بسیار سلیموای اگر مهر خموشی ز دهان برخیزد
هوش مصنوعی: دوست عزیز، از تو زیاد گلایه می‌کند و اگر عشق خاموشی از زبانت بیرون بیاید، وای به حال ما.