شمارهٔ ۳۹۱ - سلیم تهرانی

چو حسن سبز تمنای اهل دید بودمباش گو به چمن گل چو سرو و بید بود

به بزم شوق، پی آب خوردن دل ماسفال سبز به از چینی سفید بود

فلک چگونه گشاید دری به روی کسیکه هر ستاره ی او قفل بی کلید بود

کدام فیض که در محفل محبت نیستچراغ کشته ی این انجمن شهید بود

ترا که فصل شباب است جام می مگذارکه می به دست جوانان حنای عید بود

سلیم را ز جنون نیست بیم کشته شدنکه مست عشق ترا تیغ، برگ بید بود