شمارهٔ ۳۹۰
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به شیوه‌ای عاطفی از عشق و محبت سخن می‌گوید. او توصیف می‌کند که چگونه خون عاشقانه‌اش به حنا و پای محبوب می‌رسد و لب تشنه‌اش آرزوی بوسیدن آن را دارد. همچنین به تمایل اشخاص برای بوسیدن دست محبوب اشاره می‌کند و می‌پرسد که عشق و شفاعت از کجا به کجا می‌رسد. شاعر در نهایت از ساقی می‌خواهد که بیاید و سخاوتمندانه محبتش را که لب تشنه‌اش آن را می‌طلبد، به او بنوشاند. در این میان، او از دوستان خود می‌خواهد تا پایداری و سادگی عشق را ببینند.
می‌خورم خون که حنا آن کف پا می‌بوسدلب من تشنهٔ آن است و حنا می‌بوسد
هوش مصنوعی: من دارم از عشق و شوق میچشم، گویی حنای روی پای محبوبم لبهای من را می‌بوسد، چون من به شدت تشنه آن لحظهام.
دست بوس تو کسی را که میسر باشدیارب آن را ز کجا تا به کجا می‌بوسد
هوش مصنوعی: هر کس که بتواند به شما خدمت کند و به دست شما بوسه بزند، خدا میداند این شخص از کجا شروع می‌کند و به کجا می‌رسد.
گر شفاعت نکند خون گرفتاران راپای او را ز چه آن زلف دو تا می‌بوسد
هوش مصنوعی: اگر شفاعت خونخواهی بینواها را نکند، چرا آن پایش را که زلفی دو تایی دارد، می‌بوسد؟
خضر را ما نشناسیم، بیا ای ساقیکه لب تشنهٔ ما دست ترا می‌بوسد
هوش مصنوعی: اگر ما خضر را نشناسیم، ای ساقی، بیفزا که لب تشنهٔ ما به خاطر تو دستت را می‌بوسد.
دوش می‌گفت به یاران که ببینید سلیمکه لب جام می و گه لب ما می‌بوسد!
هوش مصنوعی: دیروز به دوستانش می‌گفت که ببینید سلیم چگونه لبهایش را به لب جام میزند و گاهی هم لبهای ما را می‌بوسد!