شمارهٔ ۳۸۹
هوش مصنوعی: این شعر دربارهٔ عشق و شناخت ناآگاهانه است. شاعر به بیان احساسات و دردهای درونی خود می‌پردازد و به رابطه‌اش با عشق اشاره می‌کند. او از نادانی و بی‌خبری مردم دربارهٔ عشق و احساساتش می‌گوید و تأکید می‌کند که عاشق واقعی کسی است که هنوز گفتاری برای بیان عشق خود ندارد. همچنین، او از احساس تنهایی و غم ناشی از فاصله و عدم شناخت دیگران در مسائل عاطفی یاد می‌کند و در نهایت به این نکته اشاره می‌کند که وفاداری در عشق حتی زمانی که دیگران از ارزش‌های آن آگاه نیستند، همچنان مهم است.
از دل گله ی ما ره اظهار نداندعاشق بود آن طفل که گفتار نداند
هوش مصنوعی: عاشق واقعی کسی است که توانایی بیان احساساتش را ندارد. آن کودک که نمیتواند سخن بگوید، از دل ما خبر دارد و میداند که ما چه احساسی داریم.
تعلیم ازان گیر که گفتار نداندشاگرد کسی باش که بسیار نداند
هوش مصنوعی: یادگیری را از کسی دریافت کن که خود گوینده خوبی باشد. شاگردی کن که هنوز چیزهای زیادی نیاموخته است.
آن خسته دلانیم که ویرانی ما راهمسایه ی دیوار به دیوار نداند
هوش مصنوعی: ما افرادی هستیم که حتی همسایهمان در کنار ما نیز از خرابی و درد و رنج ما بیخبر است.
در عشق، کسی را خبر از راز دلم نیستآتش به سرم سوزد و دستار نداند
هوش مصنوعی: در عشق، هیچکس از راز دل من خبر ندارد؛ در حالی که آتش عشق در وجودم شعلهور شده و هیچکس این درد را نمیداند.
رحم است به حیرانی آن کز چمن وصلچون سرو به پا خیزد و رفتار نداند
هوش مصنوعی: این بیت به احساساتی اشاره دارد که ناشی از عشق و جدایی هستند. فردی که در عشق است، دچار سردرگمی و حیرت میشود. او مانند سروی که از باغی زیبا جداشده، به پا میخیزد، اما نمیداند باید چگونه رفتار کند یا چه اقدامی انجام دهد. این احساسات متناقض و نابسامانی در روابط عاشقانه را به تصویر میکشد.
با یار سلیم این همه اظهار وفا چیستعیب گهر آن به که خریدار نداند
هوش مصنوعی: با یار پاک و صادق، این همه نشان دادن وفاداری چرا؟ عیب گوهری در آن است که خریدارش آن را نشناسد.