شمارهٔ ۳۹۹
هوش مصنوعی: این شعر به موضوعاتی همچون عشق، آشنایی، جدایی و تنهایی می‌پردازد. شاعر به زیبایی‌های بهار و عشق بین شمع و گل اشاره می‌کند و از بازی‌های تقدیر با دوستان صحبت می‌کند. او به آسیب‌های عشق و اشتباهات انسان‌ها اشاره کرده و به این نکته می‌پردازد که کسانی که به تنهایی زندگی می‌کنند، به نوعی در کار خداوند دخالت می‌کنند. در کل، شعر در فضایی از reflexión و تامل در مورد روابط انسانی و تأثیرات آنها نوشته شده است.
شد بهار و شمع با گل آشنایی می‌کندآشنایی از برای روشنایی می‌کند
هوش مصنوعی: بهار فرا رسیده و شمع با گل دوست میشود. این دوستی برای ایجاد روشنایی و گرماست.
با تپانچه می‌توان تا چند رو را سرخ داشت؟چهره را لعلی شراب کهربایی می‌کند
هوش مصنوعی: با گلوله می‌توان تا چه حد چهرهها را از خون سرخ کرد؟ در حالی که شراب کهربایی رنگ، چهره را به زیبایی میآراید.
با کسی الفت مکن هرگز که یاران را فلکآشنا با یکدگر بهر جدایی می‌کند
هوش مصنوعی: هرگز با کسی دوستی و رابطه عاطفی برقرار نکن که زمان و سرنوشت، دوستان را از یکدیگر دور می‌کند.
هیچ صید از پنجهٔ خونین صیادی ندیدبا دل من آنچه آن دست حنایی می‌کند
هوش مصنوعی: هیچ شکارچیای نمیتواند آنچه را که من با دل خودم تجربه کردهام، به دست آورد. آنچه که آن دست رنگی با من می‌کند، بینظیر است.
آنکه دل بر صحبت عمر سبکرو بسته استخواب خوش در سایهٔ مرغ هوایی می‌کند
هوش مصنوعی: کسی که عاشق صحبتهای عمر و زندگی بیخیالی است، در سایهی یک پرندهی آزاد و خوشحال خواب دلپذیری میبیند.
هرکه می‌خواهد به تنهایی کند شهرت سلیمهمچو عنقا دخل در کار خدایی می‌کند
هوش مصنوعی: هر کس که بخواهد به تنهایی به مقام و شهرت برسد، مانند پرندهی افسانهای عنقا، در حال ورود به عرصههای الهی و مقدس است و این کار در صلاح او نیست.