شمارهٔ ۴۰۰
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به جلوه‌های رازآلود و عرفانی عشق و شب‌نشینی با معشوق اشاره می‌کند. او می‌گوید که زاهد قمری تا صبح با شراب ناب موشبو می‌زند و به خود اجازه می‌دهد که از عقل و قناعت بگذرد. شاعر بیان می‌کند که در شادی و سرخوشی، دلش در گردش است و زندگی همچون بهشت و جوی شیر به او رسیده است. او همچنین از غم و اندوه خود در دوری از معشوق و خواب‌های تلخ سخن می‌گوید. در نهایت، شاعر به تصویر کشیدن شدت احساسات و دردهایش می‌پردازد و نشان می‌دهد که عشق و غم پیوسته با هم گره خورده‌اند.
زاهد امشب تا سحر با ما شراب ناب زدساغری هر دم به طاق ابروی محراب زد
هوش مصنوعی: در این شب، عابدی تا سپیدهدم با ما به نوشیدن شراب خالص مشغول است و هر لحظه، جامی به قوس ابروی محراب می‌زند.
آنکه از عقل است جایش بر سر مسند، چراتکیه چون دیوانه بر خاکستر سنجاب زد؟
هوش مصنوعی: کسی که با فکر و عقل خود برتری دارد، چرا باید مانند یک دیوانه بر خاکستر نشسته و تکیه کند؟
خاک بادا بر سرش، نام قناعت گر بردچون صدف آن کس که نان خشک خود بر آب زد
هوش مصنوعی: خاک بر سر کسی که با فقر و اندک بودن خود، به قناعت افتخار می‌کند، درست مثل صدفی که نان خشک خود را به آب می‌زند.
همچو جام مجلس مستان سرم در گردش استکشتی ام از بس ز شادی چرخ در گرداب زد
هوش مصنوعی: حال و روز من مانند جام مینوشی است که در مجلس مستان میچرخد. زندگیام به سبب شادیهای فراوان مثل کشتیای است که در گرداب دایم در حال چرخش است.
شد بهشت و جوی شیر او را درین عالم نصیبدر خیابان چمن، می هرکه در مهتاب زد
هوش مصنوعی: در این دنیا، بهشت و شیرنوشی نصیب کسی میشود که در شبهای روشن و دلانگیز به دلخواه خود بنوشد و از لذتهای زندگی بهرهمند شود.
در غمت روزی که افکندم دو عالم را ز چشمبار اول پشت پا مژگان من بر خواب زد
هوش مصنوعی: در روزی که به خاطر غمت دنیا را فراموش کردم، مژگانم بر خواب زده و به همه چیز پشت پا زدم.
تیغ او پیش از اجل می سازدم از غم خلاصراه پل دور است، می باید مرا بر آب زد
هوش مصنوعی: اجل را از غم او با تیغش بر میدارم، اما برای رهایی از آن باید مسیری طولانی را برای رسیدن به آب طی کنم.
بس که شب بگریستم دور از گل آن رو سلیمهر که صبحم بر سر آمد، غوطه در خوناب زد
هوش مصنوعی: این بیت بیانگر حالتی عمیق از غم و اندوه است. گویا شاعر شبها به شدت گریسته و دور از محبوب خود به سر میبرد. او در صبح وقتی که خورشید در آسمان میتابد و روز آغاز میشود، احساس می‌کند که غم و دردش آنقدر عمیق و زیاد است که به نوعی در خون اشکهایش غوطهور شده است. به نوعی، او به شدت تحت تاثیر اندوه خود قرار دارد و این احساس را به شکلی توصیف می‌کند که گویی هر روز یک بار دیگر با آن مواجه میشود.