شمارهٔ ۴۰۷
هوش مصنوعی: این شعر به بیان دلتنگی و آشفتگی شاعر در مقابل احساسات و عشق می‌پردازد. شاعر از لرزش دل و احساساتش به هنگام دیدن ناراحتی دیگران سخن می‌گوید و به نوعی به ناتوانی و رنجی که عشق به او می‌آورد، اشاره می‌کند. او همچنین به داغ عشق و یاد زلیخا اشاره می‌کند و در نهایت به این نتیجه می‌رسد که در پی وصال معشوق، آرامشی حاصل نشده و درون دلش همواره در نوسان و لرزش باقی مانده است.
دلم آشفتگی در کار هرکس دید، می‌لرزدچو شمع صبح می‌میرد، دل خورشید می‌لرزد
هوش مصنوعی: وقتی دل من بینظمی و آشفتگی را در کار دیگران میبیند، مانند شمعی که در صبح می‌میرد، می‌لرزد. این نشان میدهد که قلب من نیز مانند خورشید چه در نوسان و حساس است.
گدای عشق خون دل چو در پیمانه می‌ریزدز موج رشک، می در ساغر جمشید می‌لرزد
هوش مصنوعی: دلسوزی و عشق، دل گدایی را مثل خون در جامی میریزد و این عشق، به قدری، در دل او شور و نشاط ایجاد می‌کند که گویی شراب در جام جمشید می‌لرزد.
شکوهی ناتوانان را به چشم خصم می‌باشدز بیم سینه‌ام خنجر چو برگ بید می‌لرزد
هوش مصنوعی: ناتوانی دیگران در نظر دشمن بزرگ و پررنگ جلوه می‌کند. از ترس، قلب من مانند برگ بید می‌لرزد و احساس ضعف میکنم.
ز بوی پیرهن بردن زلیخا آنچنان داغ استکه چون برگ گل از هرجا نسیمی دید می‌لرزد
هوش مصنوعی: بوی پیراهن زلیخا آنقدر گرم و سوزان است که هر وقت نسیمی به آن میخورد، مثل برگ گل می‌لرزد.
سلیم از وصل او آسایشی حاصل نشد ما رادرون سینه دل نوعی که می‌لرزید، می‌لرزد
هوش مصنوعی: با وصل او، ما هیچ راحتی به دست نیاوردیم؛ در دل ما که از ترس و دلهره می‌لرزید، هنوز هم لرزشی وجود دارد.